Przestrzeń intymna w projektowaniu wnętrz to obszar fizyczny oraz psychologiczny, który pozwala użytkownikowi czuć się bezpiecznie, swobodnie i anonimowo, nawet we własnym domu. Obejmuje zarówno konkretne miejsca – jak sypialnia, łazienka czy prywatny kącik do pracy – jak i sposób organizacji całego mieszkania, tak aby ograniczyć niepożądane bodźce wizualne, dźwiękowe i dotykowe oraz stworzyć warunki do odpoczynku, koncentracji i bliskości.
Definicja przestrzeni intymnej we wnętrzach mieszkalnych
Zakres pojęcia w architekturze i aranżacji
Przestrzeń intymna w kontekście projektowania wnętrz to ta część mieszkania lub domu, w której użytkownik może przebywać bez ryzyka niechcianej obserwacji, ingerencji czy naruszenia prywatności. Obejmuje zarówno pomieszczenia przeznaczone do snu, higieny osobistej czy relaksu, jak i wydzielone fragmenty innych stref, takie jak **alkowa**, wnęka czy osłonięty kącik czytelniczy. Przestrzeń intymna charakteryzuje się ograniczonym dostępem osób postronnych, kontrolą nad widocznością wnętrza oraz możliwością regulowania poziomu oświetlenia i dźwięków.
W odróżnieniu od przestrzeni wspólnej, która jest otwarta i nastawiona na interakcję (salon, jadalnia, otwarta kuchnia), przestrzeń intymna ma za zadanie izolować i chronić. Wnętrza o dobrze zdefiniowanej przestrzeni intymnej sprzyjają regeneracji, poczuciu bezpieczeństwa oraz budowaniu relacji, ponieważ użytkownicy mogą swobodnie decydować, kogo i na jakich zasadach do niej dopuszczają.
Wymiary przestrzeni intymnej: fizyczny i psychologiczny
W wymiarze fizycznym przestrzeń intymna to realna odległość i układ ścian, mebli oraz podziałów wewnętrznych. Obejmuje takie parametry jak:
- odległość między osobą a wejściem do pomieszczenia,
- wysokość i typ przegród (ściany, parawany, zasłony),
- stopień wglądu z zewnątrz (okna, drzwi, otwarte przejścia),
- kontrola nad światłem sztucznym i dziennym.
W wymiarze psychologicznym, przestrzeń intymna to subiektywne poczucie kontroli nad otoczeniem. Użytkownik ma możliwość decydowania, kiedy pozostaje niewidoczny, w jaki sposób ogranicza kontakty z innymi domownikami oraz jak redukuje bodźce. Dwie podobne sypialnie mogą zapewniać zupełnie inny poziom prywatności, jeśli różni je np. widoczność łóżka od strony drzwi, poziom wygłuszenia czy obecność rolet.
Relacja z pojęciami prywatności i komfortu
Przestrzeń intymna jest ściśle powiązana z pojęciem **prywatności** i **komfortu**, lecz nie jest ich synonimem. Prywatność odnosi się do prawa do decydowania o dostępie innych osób do naszego życia i ciała, natomiast komfort opisuje stopień fizycznej i psychicznej wygody. Przestrzeń intymna jest środowiskiem, które umożliwia realizację obu tych potrzeb poprzez rozwiązania funkcjonalne i estetyczne.
Projektant wnętrz, rozumiejąc znaczenie przestrzeni intymnej, nie ogranicza się do rozmieszczenia mebli, lecz kształtuje sekwencję doświadczeń użytkownika: wejście, przejście przez strefy półprywatne, aż po najbardziej rygorystycznie chronione miejsca. W efekcie mieszkanie działa jak system filtrów, stopniowo ograniczających dostęp do sfery indywidualnej.
Wymiar kulturowy i rodzinny
Pojęcie przestrzeni intymnej jest także zależne od kontekstu kulturowego oraz struktury rodziny. W niektórych kulturach większą wagę przywiązuje się do wspólnego spędzania czasu, a prywatne pomieszczenia zajmują mniejszą część domu. W innych oczekuje się odrębnych pokoi dla każdego domownika oraz wyraźnego oddzielenia strefy dziennej od nocnej.
W projektowaniu wnętrz dla rodzin wielopokoleniowych czy współdzielonych mieszkań (coliving) szczególnego znaczenia nabiera subtelne wydzielanie przestrzeni intymnej wewnątrz wspólnych pomieszczeń, tak aby każdy użytkownik odczuwał, że ma własne miejsce, mimo ograniczonego metrażu.
Parametry fizyczne i ergonomia przestrzeni intymnej
Odległości interpersonalne i skala pomieszczeń
Podstawowym aspektem przestrzeni intymnej są odległości interpersonalne, czyli dystanse, w jakich ludzie czują się komfortowo w relacjach z innymi. W literaturze dotyczącej ergonomii i psychologii środowiskowej często wyróżnia się strefę osobistą i intymną. W praktyce projektowej przekłada się to na minimalne odległości między łóżkami w pokojach dzieci, odstępy między fotelami w kącikach do rozmów czy szerokość przejść w sypialni małżeńskiej.
Zbyt małe pomieszczenie może wywoływać uczucie przytłoczenia, ale zbyt duże – paradoksalnie – również może utrudniać budowanie atmosfery intymności. W sypialniach korzystne jest utrzymanie takiej proporcji bryły, która pozwala na swobodny ruch, a jednocześnie zachowuje wrażenie otulenia. Odpowiednio zaprojektowana skala pomieszczenia wpływa na emocjonalny odbiór wnętrza i jego funkcję jako miejsca wyciszenia.
Przegrody, podziały i materiałowe granice
Tworzenie przestrzeni intymnej często opiera się na stosowaniu przegród: pełnych ścian, ścianek działowych, przeszkleń, parawanów, drzwi przesuwnych, a także tekstyliów – zasłon, kotar lub paneli tkaninowych. Wybór rozwiązania zależy od tego, jak silną barierę trzeba zbudować między użytkownikiem a resztą mieszkania.
Pełne ściany i drzwi zapewniają najwyższy poziom fizycznej izolacji, natomiast lekkie przegrody wizualne (np. ażurowe regały, lamele, parawany) umożliwiają częściowe oddzielenie bez całkowitego zamykania przestrzeni. Jest to szczególnie przydatne w małych mieszkaniach, gdzie nie można pozwolić sobie na dodatkowy pokój, ale można wygospodarować strefę półprywatną za pomocą elementów mobilnych.
Materiały wykończeniowe odgrywają kluczową rolę w odczuwaniu granic. Ciepłe w dotyku tkaniny, drewno, miękkie wykładziny czy dywany sprzyjają tworzeniu wrażenia schronienia. Z kolei gładkie, zimne powierzchnie kamienia czy metalu, choć efektowne, wymagają zrównoważenia innymi elementami, aby przestrzeń nie stała się zbyt „publiczna” w swoim charakterze.
Akustyka i kontrola hałasu
Intymność nie ogranicza się do ochrony przed spojrzeniami; równie ważne jest ograniczenie hałasu. Projektowanie przestrzeni intymnej obejmuje więc odpowiednią izolację akustyczną ścian, sufitów i drzwi, a także dobór materiałów pochłaniających dźwięk. Zastosowanie grubych zasłon, miękkich obić, tapicerowanych zagłówków czy paneli akustycznych może znacząco poprawić komfort korzystania z sypialni lub gabinetu.
W mieszkaniach o otwartym planie strefa prywatna bywa narażona na odgłosy z kuchni i salonu. Rozwiązaniem mogą być przesuwne drzwi o podwyższonej izolacyjności akustycznej, dodatkowe przedsionki lub śluzy między strefą dzienną a nocną, a także świadome rozmieszczenie głośnych urządzeń (pralka, zmywarka, lodówka) w znacznej odległości od miejsc wymagających ciszy.
Oświetlenie, widoczność i kontrola ekspozycji
Światło jest jednym z kluczowych narzędzi kształtowania przestrzeni intymnej. Możliwość przyciemniania oświetlenia ogólnego, stosowanie punktowych źródeł światła oraz warstwowa kompozycja lamp pozwalają użytkownikowi regulować nastrój i stopień ekspozycji. W miejscach o wysokim stopniu intymności – jak sypialnia czy łazienka – istotna jest opcja szybkiego przejścia z intensywnego oświetlenia funkcjonalnego do delikatnego, nastrojowego światła.
Okna stanowią jednocześnie atut i wyzwanie. Z jednej strony zapewniają kontakt ze światem zewnętrznym, z drugiej – mogą być źródłem dyskomfortu, jeśli umożliwiają wgląd do wnętrza. Rolety, plisy, żaluzje, folie o ograniczonej przezierności czy zewnętrzne osłony przeciwsłoneczne pozwalają kontrolować widoczność bez rezygnowania z dostępu do światła dziennego. Istotne jest, aby użytkownik mógł w prosty sposób zmieniać stopień otwarcia na otoczenie, co jest fundamentem subiektywnego poczucia bezpieczeństwa.
Strefowanie mieszkania pod kątem intymności
Podział na strefy: publiczną, półprywatną i prywatną
Skuteczne projektowanie wnętrz wymaga wyraźnego strefowania przestrzeni. Najbardziej typowy podział obejmuje trzy główne kategorie:
- strefa publiczna – dostępna dla gości, najczęściej obejmująca przedpokój, salon, jadalnię, często kuchnię,
- strefa półprywatna – przeznaczona głównie dla domowników, jak np. część kuchni robocza, rodzinna jadalnia, kącik telewizyjny,
- strefa prywatna – obszar o najwyższym stopniu intymności: sypialnie, garderoby, łazienki, gabinety do pracy wymagającej skupienia.
Strefa prywatna powinna być zaprojektowana tak, aby droga do niej prowadziła przez obszary pośrednie, co ogranicza przypadkowe wtargnięcia i pozwala stopniowo redukować natężenie bodźców. Dobrym rozwiązaniem jest umieszczenie sypialni w najgłębszej części mieszkania, z dala od drzwi wejściowych i głównego ciągu komunikacyjnego.
Rozwiązania planistyczne sprzyjające prywatności
Planowanie przestrzeni intymnej zaczyna się już na etapie układu funkcjonalnego. Do najczęściej stosowanych rozwiązań należą:
- tworzenie oddzielnego korytarza prowadzącego wyłącznie do sypialni i łazienek,
- lokalizowanie sypialni małżeńskiej z dala od pokoju dziennego,
- grupowanie pomieszczeń o podobnym stopniu prywatności w jednym ciągu komunikacyjnym,
- stosowanie podziału na strefę dzienną (frontową) i nocną (tylną) mieszkania.
W domach jednorodzinnych często wykorzystuje się podział na kondygnacje: parter jako strefa dzienna i piętro jako strefa nocna. W mieszkaniach o jednym poziomie można osiągnąć podobny efekt poprzez usytuowanie wejścia przy części dziennej oraz odseparowanie korytarza do sypialni. Ważnym elementem jest taka orientacja drzwi i prześwitów, aby z głównych miejsc pobytu gości nie było bezpośredniego wglądu do najbardziej intymnych pomieszczeń.
Strefy intymne w małych mieszkaniach i kawalerkach
W małych wnętrzach wyzwaniem jest zachowanie prywatności przy ograniczonym metrażu. Przestrzeń intymna powstaje wtedy nie poprzez wydzielanie osobnych pokoi, lecz poprzez przemyślany układ mebli, zastosowanie ruchomych przegród i wielofunkcyjnych rozwiązań. Przykładowe zabiegi to:
- lokalizacja łóżka w wnęce, za regałem lub za zasłoną,
- wprowadzenie podestu z materacem i niewysoką ścianką jako mini-alkowy,
- użycie ażurowych paneli lub lameli, które częściowo zasłaniają strefę snu przy zachowaniu przepływu światła,
- zastosowanie rozkładanej sofy jako kompromisu między funkcją dzienną a nocną, z odpowiednim systemem przechowywania pościeli.
W takich wnętrzach szczególnie istotne jest umiejętne operowanie światłem oraz kolorystyką, aby wizualnie różnicować strefy. Ciepłe, przytłumione barwy i miękkie faktury w części nocnej mogą kontrastować z jaśniejszymi, bardziej otwartymi powierzchniami części dziennej, co podkreśla odmienną funkcję i stopień intymności.
Przykłady typowych układów sprzyjających intymności
W praktyce projektowej często stosuje się powtarzalne schematy organizacji mieszkania, które ułatwiają wydzielenie przestrzeni intymnej. Przykładowo:
- mieszkanie z sypialnią za salonem – gdzie krótkim korytarzem oddziela się strefę wypoczynku od głównego pokoju dziennego,
- układ z sypialnią przy wewnętrznym dziedzińcu – wykorzystujący cichsze położenie i mniejszy hałas od ulicy,
- apartament z prywatną częścią master – obejmującą sypialnię, łazienkę i garderobę połączone w jeden kompleks, odseparowany od reszty mieszkania,
- dom z osobnym wejściem do gabinetu – co pozwala utrzymać intymność części mieszkalnej przy jednoczesnym przyjmowaniu klientów lub pacjentów.
Każdy z tych układów ilustruje różne strategie budowania hierarchii przestrzeni i stopniowania poziomu dostępu. Umiejętność ich adaptacji do konkretnego metrażu, kształtu działki czy potrzeb użytkowników jest jednym z podstawowych zadań projektanta wnętrz.
Elementy wyposażenia budujące poczucie intymności
Meble jako bariery i osłony
Meble odgrywają kluczową rolę w kształtowaniu przestrzeni intymnej, ponieważ mogą pełnić funkcję zarówno użytkową, jak i separującą. Ustawienie wysokiego regału pomiędzy częścią dzienną a miejscem do spania pozwala stworzyć wizualną barierę bez wznoszenia ścian. Podobnie usytuowanie wezgłowia łóżka jako „pleców” dla strefy pracy może sprzyjać budowaniu dwóch odrębnych mikroprzestrzeni w jednym pokoju.
Istotny jest także charakter samych mebli. Zabudowy na wymiar, sięgające sufitu, umożliwiają ukrycie prywatnych przedmiotów, co redukuje wizualny chaos i podkreśla porządek. Z kolei lekkie, mobilne elementy – jak parawany czy składane ścianki – dają możliwość elastycznego kształtowania przestrzeni w zależności od aktualnych potrzeb użytkowników. W ten sposób mieszkanie może reagować na różne scenariusze dnia: od samotnego odpoczynku po przyjęcie gości.
Tekstylia, faktury i warstwa dotykowa
Tekstylia stanowią jedno z najskuteczniejszych narzędzi budowania intymnej atmosfery. Zasłony, firany, narzuty, koce, poduszki, dywany i wykładziny pozwalają nie tylko ocieplić wizualnie wnętrze, lecz także wyciszyć je akustycznie oraz zmiękczyć odczucie przestrzeni. Miękkie, przyjemne w dotyku tkaniny sprzyjają relaksowi i kojarzą się z domowym azylem.
W sypialni odpowiednio dobrana pościel, zagłówek łóżka oraz zasłony tworzą spójny system, który wpływa na doświadczenie użytkownika. Kolorystyka w stonowanych, kojących barwach, połączona z fakturą materiałów, może łagodzić bodźce, ułatwiać zasypianie i budować wrażenie odcięcia od świata zewnętrznego. Z kolei w łazienkach miękkie ręczniki, maty i zasłony prysznicowe dodatkowo wzmacniają poczucie intymności podczas czynności higienicznych.
Kolorystyka i kompozycja wizualna
Kolor w przestrzeni intymnej pełni rolę regulacyjną. Stonowane odcienie, takie jak zgaszone beże, szarości, przydymione zielenie czy błękity, sprzyjają wyciszeniu. Zbyt intensywne barwy mogą pobudzać i wprowadzać niepokój, co jest mniej pożądane w pomieszczeniach pełniących funkcje wypoczynkowe. Subtelne kontrasty i harmonijne zestawienia pomagają ograniczyć wrażenie wizualnego chaosu.
Istotna jest także kompozycja całego widoku, jaki użytkownik ma z łóżka, wanny czy fotela do czytania. To, na co patrzymy w chwilach relaksu, wpływa na nasze odczucia. Ujęcia na uporządkowane, spokojne fragmenty wnętrza – np. prostą ścianę z jednym obrazem, zasłonięte fronty szaf, jednolity dywan – sprzyjają koncentracji na odpoczynku. Przypadkowa ekspozycja sprzętów elektronicznych, przewodów, intensywnie wzorzystych powierzchni może zaburzać atmosferę intymności.
Scenariusze oświetleniowe i światło nastrojowe
Warstwowe planowanie oświetlenia pozwala tworzyć różne scenariusze korzystania z przestrzeni intymnej. Podstawę stanowi światło ogólne – równomierne, funkcjonalne – które ułatwia wykonywanie codziennych czynności. Uzupełniają je źródła punktowe, takie jak lampki nocne, oświetlenie wnęk czy taśmy LED, zapewniające delikatne, lokalne podświetlenie.
W sypialni i łazience znaczenie ma możliwość szybkiej zmiany charakteru światła: od jasnego, neutralnego o poranku do ciepłego, przygaszonego wieczorem. Światło o niższej temperaturze barwowej sprzyja wyciszeniu i buduje nastrój intymności. Użycie ściemniaczy, lamp z regulowaną intensywnością oraz opraw pośrednich (kierujących światło na ścianę lub sufit) pozwala unikać ostrych kontrastów i oślepiających refleksów, które są niepożądane w przestrzeniach służących wypoczynkowi.
Psychologiczne funkcje przestrzeni intymnej
Poczucie bezpieczeństwa i kontroli
Jedną z podstawowych funkcji przestrzeni intymnej jest zapewnienie użytkownikowi poczucia bezpieczeństwa. Możliwość zamknięcia drzwi, zasłonięcia okien, wyciszenia hałasu i ograniczenia dostępu innych osób pozwala odzyskać kontrolę nad własnym otoczeniem. Wnętrze staje się wówczas świadomie kształtowanym schronieniem, a nie jedynie zbiorem funkcjonalnych pomieszczeń.
Przestrzeń, w której łatwo przewidzieć i kontrolować bodźce – np. światło, dźwięk, obecność innych ludzi – sprzyja redukcji stresu. Odczucie, że nikt nie obserwuje nas w sytuacjach wymagających szczególnej prywatności (sen, przebieranie się, zabiegi higieniczne), jest fundamentem zdrowego funkcjonowania w domu. Projektowanie wnętrz powinno więc uwzględniać nie tylko aspekt estetyczny, lecz również psychologiczną potrzebę kontroli nad własną sferą.
Regeneracja, relaks i odpoczynek
Przestrzeń intymna jest miejscem, w którym zachodzi znacząca część procesów regeneracyjnych: sen, relaks, czytanie, praktyki wyciszające. Jakość tych doświadczeń zależy od stopnia, w jakim wnętrze wspiera koncentrację na sobie i odcina od nadmiaru bodźców. Brak odpowiednio zaprojektowanej strefy intymnej może prowadzić do chronicznego zmęczenia, ponieważ organizm nie otrzymuje wyraźnego sygnału „wyjścia” ze stanu gotowości.
Utworzenie wyraźnych granic między przestrzenią pracy a przestrzenią odpoczynku ma szczególne znaczenie w domach, w których realizuje się obowiązki zawodowe. Nawet niewielki kącik z wygodnym fotelem, oświetleniem punktowym i ograniczoną widocznością reszty mieszkania może stać się ważnym miejscem osobistej regeneracji, sprzyjającym oderwaniu od codziennych zadań.
Intymność relacyjna i budowanie więzi
Przestrzeń intymna dotyczy również relacji między domownikami. Sypialnia małżeńska, pokój dziecka, wspólny kącik do czytania czy miejsce na rozmowy wymagające dyskrecji – wszystkie te obszary ułatwiają budowanie więzi poprzez stworzenie warunków do szczerej komunikacji i bliskości. Wnętrza, które nie zapewniają wystarczającej prywatności, mogą utrudniać otwarte rozmowy, wprowadzając poczucie ciągłej kontroli społecznej.
Projektując mieszkanie dla rodziny, należy uwzględnić potrzebę zarówno wspólnoty, jak i indywidualnej autonomii. Każdy z domowników powinien mieć możliwość wycofania się do własnej mikroprzestrzeni, nawet jeśli jest to jedynie fragment większego pokoju. Takie rozwiązania sprzyjają harmonii relacji, zmniejszając liczbę konfliktów wynikających z przeciążenia bodźcami i braku miejsca „tylko dla siebie”.
Tożsamość, ekspresja i indywidualizacja
Przestrzeń intymna jest miejscem, w którym najbardziej wyraźnie manifestuje się tożsamość użytkownika. Sposób aranżacji sypialni czy prywatnego gabinetu odzwierciedla indywidualne upodobania estetyczne, zainteresowania, rytm dnia, a nawet system wartości. W przeciwieństwie do reprezentacyjnego salonu, który często jest kompromisem między potrzebami wszystkich domowników i wyobrażeniem o tym, jak wnętrze „powinno” wyglądać dla gości, przestrzeń intymna może być podporządkowana jedynie osobistym preferencjom.
Ekspozycja wybranych przedmiotów – książek, fotografii, dzieł sztuki, pamiątek – w tej strefie pełni funkcję nie tylko dekoracyjną, lecz także psychologiczną. Otoczenie się znaczącymi obiektami wzmacnia poczucie ciągłości biograficznej i tożsamości, co z kolei wpływa na komfort psychiczny. Dlatego projektowanie przestrzeni intymnej wymaga wrażliwości na indywidualną historię użytkownika i gotowości do tworzenia rozwiązań niestandardowych, odbiegających od uniwersalnych schematów.
Przykłady zastosowań i scenariusze projektowe
Sypialnia jako archetyp przestrzeni intymnej
Sypialnia jest najbardziej oczywistym i klasycznym przykładem przestrzeni intymnej. Jej projektowanie obejmuje nie tylko wybór łóżka i kolorystyki ścian, ale także precyzyjne ułożenie funkcji: relacji między łóżkiem a oknem, drzwiami, szafami, źródłami światła oraz sąsiadującymi pomieszczeniami. Kluczowym kryterium jest ograniczenie wglądu do wnętrza z korytarza i części dziennej, przy jednoczesnym zapewnieniu dobrej wentylacji, akustyki i możliwości zaciemnienia.
W sypialni stosuje się często zabiegi mające na celu optyczne „otulenie” użytkownika: wyraźnie zaznaczone wezgłowie, miękkie tekstylia, spokojne barwy, przemyślane kadry widokowe. Ustawienie łóżka tak, aby osoba leżąca miała wgląd w drzwi, lecz sama nie była natychmiast widoczna dla wchodzącego, sprzyja poczuciu bezpieczeństwa. Garderoba lub szafa pełnią rolę bufora między częścią sypialni a resztą mieszkania, redukując zarówno hałas, jak i ewentualne poczucie ekspozycji.
Łazienka i strefa higieny osobistej
Łazienka jest kolejnym obszarem o wysokim stopniu intymności. Projektowanie tego pomieszczenia obejmuje zarówno kwestie techniczne, jak i psychologiczny komfort użytkownika. Odpowiednie usytuowanie sanitariatów, kabiny prysznicowej czy wanny względem drzwi i okien ma ogromne znaczenie dla poczucia prywatności. Jeżeli łazienka posiada okno, stosuje się szkło o ograniczonej przezierności, żaluzje, rolety lub folie, które uniemożliwiają wgląd z zewnątrz.
Współczesne tendencje w projektowaniu łazienek obejmują łączenie ich z sypialniami w układach typu open. W takim przypadku konieczne jest bardzo staranne zaprojektowanie przejść, przegród szklanych i zasłon, tak aby użytkownik mógł decydować o stopniu odsłonięcia. Intymność zapewnia się również poprzez subtelne sterowanie oświetleniem – osobne obwody dla lustra, prysznica i części kąpielowej pozwalają dobrać natężenie światła do charakteru wykonywanej czynności.
Kącik do pracy lub relaksu jako mikroprzestrzeń intymna
Niewielkie wydzielone miejsca, takie jak kącik do pracy, czytania czy medytacji, są przykładami mikroprzestrzeni intymnych, które można tworzyć nawet w otwartych planach mieszkań. Zazwyczaj lokalizuje się je w spokojniejszych częściach wnętrza: przy oknie z widokiem na zieleń, w niszy oddalonej od głównego ciągu komunikacyjnego lub na antresoli.
Projektując takie miejsce, stosuje się kompaktowe biurka, wygodne fotele, półki na książki, a także elementy separujące, jak parawany, lekkie ścianki, ażurowe regały. Oświetlenie punktowe, skierowane na blat lub książkę, skupia uwagę na wykonywanej czynności, podczas gdy reszta mieszkania pozostaje w półcieniu. Dzięki temu użytkownik ma wrażenie odcięcia od reszty przestrzeni, nawet jeśli fizyczne granice są jedynie symboliczne.
Przestrzeń intymna w projektach wnętrz współdzielonych
W mieszkaniach wynajmowanych przez kilka niespokrewnionych osób, akademikach, domach studenckich czy nowoczesnych przestrzeniach colivingu szczególnym wyzwaniem jest zapewnienie każdemu użytkownikowi wystarczającej ilości przestrzeni intymnej. W takich projektach często stosuje się modułowe pokoje, zintegrowane z zabudową do przechowywania, biurkiem i łóżkiem, a także różne poziomy dostępu do przestrzeni wspólnych.
Rozwiązaniem może być tworzenie półprywatnych „kabin” wewnątrz większych pomieszczeń, wykorzystanie boksów sypialnianych na antresolach, stosowanie paneli akustycznych i kurtyn tekstylnych jako mobilnych przegród. Istotne jest, aby użytkownik miał możliwość personalizacji swojego miejsca – poprzez wybór dodatków, tekstyliów, dekoracji – co wzmacnia jego poczucie autonomii i zakorzenienia, nawet w tymczasowym lub współdzielonym środowisku.