mikroprzestrzeń – definicja czym jest

Mikroprzestrzeń to pojęcie opisujące najmniejsze, funkcjonalne fragmenty wnętrza, w których rozgrywają się konkretne, powtarzalne czynności – od czytania książki w rogu salonu, przez odkładanie kluczy w strefie wejściowej, po przygotowanie porannej kawy na niewielkim blacie. W projektowaniu wnętrz mikroprzestrzeń nie jest osobnym pomieszczeniem, lecz logicznie wyodrębnioną częścią większej całości, kształtowaną świadomie poprzez dobór proporcji, światła, materiałów, mebli i detali. To narzędzie porządkowania chaosu codziennych aktywności, a jednocześnie sposób na maksymalne wykorzystanie metrażu oraz budowanie komfortu psychicznego użytkowników.

Definicja mikroprzestrzeni w projektowaniu wnętrz

Znaczenie pojęcia mikroprzestrzeń

Mikroprzestrzeń w projektowaniu wnętrz to najmniejsza, celowo zaplanowana jednostka funkcjonalna wewnątrz pomieszczenia, która służy określonej aktywności lub grupie czynności. Może to być:

• niewielka strefa siedzenia przy oknie,
• fragment blatu kuchennego przeznaczony na przygotowanie napojów,
• półka na buty i wieszak w przedpokoju,
• mały kącik pracy z biurkiem w sypialni.

Każda z tych stref stanowi mikroprzestrzeń, ponieważ jest:

• funkcjonalnie spójna – obsługuje konkretny cel,
• wizualnie zarysowana – odróżnialna w strukturze wnętrza,
• ergonomicznie ukształtowana – dopasowana do ciała i nawyków użytkownika.

W odróżnieniu od pojęcia „strefy” czy „pomieszczenia”, mikroprzestrzeń akcentuje skalę mikro: skupienie na detalach, relacji ciała do mebla, dłoni do uchwytu, oka do źródła światła. Jest to obszar, w którym użytkownik doświadcza wnętrza najbardziej bezpośrednio.

Różnica między mikroprzestrzenią a strefą funkcjonalną

Strefa funkcjonalna obejmuje zazwyczaj większy obszar (np. strefa dzienna, strefa jadalni), podczas gdy mikroprzestrzeń to fragment tej strefy, wycięty i doprecyzowany pod jednym, wąskim kątem użytkowym. Przykład:

• Salon jako pomieszczenie.
• W salonie strefa wypoczynkowa.
• W strefie wypoczynkowej mikroprzestrzeń czytania – fotel, lampka, mały stolik.

Mikroprzestrzeń:

• może fizycznie zajmować bardzo mało miejsca,
• bywa tworzona głównie poprzez oświetlenie, kolor i mebel, bez zmian konstrukcyjnych,
• często powstaje w szczelinach planu – w narożach, niszach, przy ścianach bez określonej funkcji.

Tym samym mikroprzestrzeń jest narzędziem precyzyjnego dopełniania stref funkcyjnych: tam, gdzie ogólna strefa określa „co”, mikroprzestrzeń dopowiada „jak dokładnie” i „w którym miejscu”.

Mierzalne i niemierzalne aspekty mikroprzestrzeni

Mikroprzestrzeń ma zarówno wymiar fizyczny, jak i psychologiczny.

• Aspekt fizyczny obejmuje:
  • wymiary – szerokość, głębokość i wysokość (np. szerokość siedziska, wysokość blatu),
  • odległości – dystans do oparcia, zasięg ręki do półki, odległość lampy od książki,
  • materiały – faktury, które dotyka dłoń lub stopa.
• Aspekt psychologiczny obejmuje:
  • wrażenie intymności lub otwartości,
  • poczucie bezpieczeństwa (plecy przy ścianie, brak ruchu za plecami),
  • czytelność funkcji – użytkownik „wie”, do czego służy dane miejsce.

W projektowaniu istotne jest połączenie tych dwóch warstw: dobrze zaplanowana mikroprzestrzeń jest nie tylko poprawna wymiarowo, ale również wspiera koncentrację, odpoczynek lub aktywność, na jaką została przewidziana.

Przykłady typowych mikroprzestrzeni

Do najczęściej spotykanych mikroprzestrzeni należą:

• kącik czytelniczy – fotel, lampa stojąca, półka na książki, mały stolik,
• strefa kawowa – odcinek blatu, ekspres, organizer na kubki i łyżeczki,
• miejsce do wiązania butów – ławeczka w przedpokoju, haczyk na torebkę, mata na obuwie,
• mikroprzestrzeń pracy – niewielkie biurko przy ścianie, ergonomiczne krzesło, oświetlenie zadaniowe,
• strefa nocnego odpoczynku – wąskie pasmo przy łóżku z lampką, półką i miejscem na książkę,
• kącik zabaw dla dziecka – mata, pudełko na zabawki, niski stolik z krzesełkiem,
• minigarderoba – odcinek ściany z drążkiem, półkami, koszami lub organizerami.

Wszystkie te przykłady łączy celowe uporządkowanie drobnych, codziennych gestów w ramach niewielkiego, ale spójnego fragmentu wnętrza.

Kontekst mikroprzestrzeni w różnych typach wnętrz

Mikroprzestrzeń w mieszkaniach małometrażowych

W małych mieszkaniach mikroprzestrzeń staje się podstawowym narzędziem efektywnego wykorzystania każdego metra. Zamiast dążyć do wyraźnego podziału na liczne, osobne pomieszczenia, projektant:

• wprowadza wiele mikroprzestrzeni w jednym, otwartym wnętrzu,
• łączy funkcje – kącik pracy może być wkomponowany w regał w salonie,
• korzysta z mebli wielofunkcyjnych, które tworzą mobilne mikroprzestrzenie.

Przykład:

• przy oknie w kawalerce ustawiony jest wąski blat z hokero-krzesłem, służący jako miejsce do pracy, jedzenia i czytania,
• obok sofy zaprojektowano wnękę z półkami i dodatkową lampą – powstaje mikroprzestrzeń relaksu, nie wymagająca osobnego pokoju.

Tego typu rozwiązania pozwalają zrezygnować z ciężkich podziałów ścianami na rzecz elastycznych układów, w których mikroprzestrzenie mogą zmieniać funkcję w zależności od pory dnia.

Mikroprzestrzeń w domach jednorodzinnych

W przestronnych domach jednorodzinnych rola mikroprzestrzeni jest inna: chodzi nie tylko o oszczędność miejsca, lecz także o:

• organizację wielofunkcyjnej strefy dziennej,
• tworzenie miejsc sprzyjających indywidualnemu odpoczynkowi,
• hierarchizację przestrzeni – od najbardziej publicznych do najbardziej intymnych.

Przykładowe mikroprzestrzenie w domu:

• mały kącik z ławką i wieszakami przy wejściu z garażu – strefa „technicznego” wejścia domowników,
• mikroprzestrzeń śniadaniowa przy oknie w kuchni – dwuosobowy stolik, który umożliwia szybkie posiłki, bez wykorzystywania dużego stołu jadalnianego,
• nisza na domową biblioteczkę na półpiętrze klatki schodowej – wąska półka, siedzisko w zabudowie schodów, dobre światło.

Dzięki temu, nawet w dużych domach, użytkownicy mają swoje ulubione, mniejsze „gniazda”, w których mogą się na chwilę odizolować.

Mikroprzestrzeń w przestrzeniach komercyjnych

W biurach, hotelach, restauracjach czy kawiarniach mikroprzestrzenie wpływają na:

• komfort użytkowników i gości,
• przebieg pracy,
• czas przebywania w lokalu i związane z tym decyzje zakupowe.

Przykłady:

• biuro typu open space – między rzędami biurek umieszczone są niewielkie mikroprzestrzenie do krótkich spotkań: dwa fotele, mały stolik, akustyczne ścianki,
• kawiarnia – pojedyncze stoliki przy oknie dla osób pracujących przy laptopie, wyposażone w gniazdka i punktowe oświetlenie,
• hotel – małe nisze z siedziskami w korytarzach, gdzie goście mogą poczekać lub porozmawiać przez telefon, nie wracając do pokoju.

Wnętrza komercyjne szczególnie korzystają z mikroprzestrzeni, ponieważ pozwalają zróżnicować doświadczenie użytkownika, zwiększyć jego zaangażowanie i dopasować wnętrze do odmiennych potrzeb w obrębie tej samej sali lub piętra.

Mikroprzestrzeń w budynkach użyteczności publicznej

W muzeach, bibliotekach, szkołach czy szpitalach mikroprzestrzenie wspierają orientację, odpoczynek i poczucie bezpieczeństwa. Przykładowe zastosowania:

• biblioteka – wśród regałów tworzy się indywidualne stanowiska do czytania: fotel, stolik, lampka, gniazdko do laptopa,
• szkoła – w szerokich korytarzach wyodrębnia się strefy siedzenia z ławkami i tablicami magnetycznymi, sprzyjające pracy w grupach,
• szpital – w długich ciągach komunikacyjnych planuje się zatoki z fotelami lub ławkami dla osób towarzyszących pacjentom.

W tego typu wnętrzach mikroprzestrzenie zmniejszają skalę odczuwanej przestrzeni, oswajają ją, a także pozwalają chwilowo zatrzymać się, odpocząć lub przygotować do dalszych aktywności.

Projektowanie mikroprzestrzeni: zasady i narzędzia

Analiza potrzeb i scenariuszy użytkowania

Punktem wyjścia w projektowaniu każdej mikroprzestrzeni jest szczegółowa analiza:

• kto będzie z niej korzystał – dorosły, dziecko, senior, osoba z niepełnosprawnością,
• w jakim celu – praca, odpoczynek, nauka, przechowywanie, przygotowanie posiłków,
• jak często i jak długo – chwila, codziennie po kilka godzin, okazjonalnie.

Projektant rozpisuje scenariusze:

• jakie gesty wykona użytkownik po wejściu do mieszkania (odłożenie kluczy, zdjęcie butów, odwieszenie płaszcza),
• jak porusza się po kuchni podczas przygotowywania kawy,
• jak zmienia się układ ciała podczas czytania książki w fotelu.

Na tej podstawie precyzuje się zakres i formę mikroprzestrzeni. Im lepiej opisane są nawyki, tym trafniej można dobrać skalę mebli, rodzaj oświetlenia, liczbę półek oraz niezbędne wyposażenie.

Skala, proporcje i ergonomia

Mikroprzestrzeń zawsze odnosi się do wymiarów ludzkiego ciała. Kluczowe są:

• wygodny zasięg rąk – rzeczy używane najczęściej powinny znajdować się w zasięgu bez konieczności wstawania lub wspinania się,
• poprawna wysokość siedzisk, blatów i półek – dopasowana do planowanych czynności,
• odpowiednia głębokość przestrzeni – wystarczająca, by usiąść, przejść lub się obrócić.

Przykłady:

• mikroprzestrzeń pracy przy biurku – głębokość blatu około 60–80 cm, wysokość ok. 72–75 cm, miejsce na nogi o szerokości min. 60 cm,
• mikroprzestrzeń kawowa – niski segment blatu o wysokości 85–90 cm, zorganizowany tak, by wszystkie akcesoria mieściły się w zasięgu ręki,
• kącik czytelniczy – odległość między fotelem a stolikiem ok. 30–50 cm, wygodne oparcie i podparcie dla nóg.

Dbałość o ergonomię sprawia, że mikroprzestrzeń nie jest jedynie estetycznym zakątkiem, ale realnie użytecznym miejscem, do którego użytkownik chętnie wraca.

Światło jako narzędzie wyodrębniania mikroprzestrzeni

Światło to jedno z najważniejszych narzędzi kształtowania mikroprzestrzeni. Dzięki niemu można:

• wyodrębnić funkcję bez budowania ścian – punktowe światło nad stołem tworzy strefę jedzenia,
• wprowadzić hierarchię – miejsca ważniejsze są jaśniej oświetlone, miejsca sprzyjające wyciszeniu – subtelniej,
• podkreślić faktury materiałów obecnych w mikroprzestrzeni.

Przykłady:

• nad małym stolikiem przy oknie w kuchni zawieszona jest lampa o wąskim kącie świecenia – powstaje świetlna wyspa śniadaniowa,
• w kąciku czytelniczym zastosowano stojącą lampę z regulowanym ramieniem, która kieruje światło dokładnie na książkę,
• na ścianie z galerią zdjęć rodzinnych zamontowano dyskretne kinkiety, tworząc mikroprzestrzeń zatrzymania i wspomnień.

Odpowiednie sterowanie światłem (ściemniacze, różne sceny świetlne) pozwala jednej mikroprzestrzeni pełnić kilka funkcji – np. miejsce pracy może wieczorem zamieniać się w strefę relaksu.

Materiały, kolor i faktura

Dobór materiałów odgrywa kluczową rolę w budowaniu czytelnej mikroprzestrzeni. W obrębie kilku metrów kwadratowych można:

• zmienić rodzaj podłogi – dywan, wykładzina, deska, płytka,
• wprowadzić inny kolor ściany lub okładziny,
• zastosować kontrastową fakturę – np. tkaniny miękkie kontra powierzchnie gładkie.

Przykłady:

• mikroprzestrzeń wypoczynkowa na tle reszty salonu wydzielona jest dużym, miękkim dywanem i niższym, tapicerowanym siedziskiem,
• niewielka strefa wejściowa ma płytki o innym rysunku niż reszta podłogi, co sygnalizuje zmianę funkcji i potrzebę zdjęcia obuwia,
• w kuchni fragment ściany nad „stacją kawową” wykończony jest innym materiałem niż reszta zabudowy, podkreślając przeznaczenie tego odcinka blatu.

Kolor i faktura działają jak wizualne ramy, które porządkują wnętrze, wskazując, gdzie zaczynają się i kończą poszczególne mikroprzestrzenie.

Mikroprzestrzeń a komfort użytkownika

Poczucie intymności i bezpieczeństwa

Dobrze zaprojektowana mikroprzestrzeń daje użytkownikowi poczucie osłonięcia. Najczęściej uzyskuje się to poprzez:

• lokalizację przy ścianie lub w narożniku – plecy oparte o twardą przegrodę,
• częściowe przysłonięcie widoków – niskie regały, rośliny, przesłony ażurowe,
• kontrolę nad tym, co dzieje się wokół – użytkownik widzi wejścia, przejścia i główne kierunki ruchu.

Przykład:

• fotel czytelniczy ustawiony jest bokiem do okna, tyłem do ściany, z widokiem na drzwi wejściowe do pomieszczenia. Użytkownik ma wrażenie panowania nad sytuacją, a jednocześnie pozostaje częściowo osłonięty.

Tak zaplanowana mikroprzestrzeń sprzyja relaksowi, pracy wymagającej skupienia czy wyciszeniu przed snem.

Psychologia skali i zmysłowe doświadczenie wnętrza

Mikroprzestrzenie są odpowiedzią na ludzką potrzebę przebywania w miejscach, które mają skalę zbliżoną do ciała. Zbyt duże, niepodzielone przestrzenie mogą powodować:

• niepokój,
• trudności z koncentracją,
• wrażenie chłodu i anonimowości.

Mikroprzestrzeń:

• zawęża pole widzenia,
• porządkuje bodźce,
• wprowadza rytm – przechodzenie z jednej małej strefy do drugiej.

Doświadczenie mikroprzestrzeni jest wielozmysłowe: użytkownik dotyka materiałów, czuje ich temperaturę, słyszy dźwięki odbijające się inaczej w małym, obudowanym fragmencie wnętrza, odczuwa zapachy związane z konkretną funkcją (np. aromat kawy w strefie kawowej). To sprawia, że mikroprzestrzeń jest nośnikiem emocjonalnej pamięci o wnętrzu.

Mikroprzestrzeń a codzienne rytuały

Mikroprzestrzenie sprzyjają kształtowaniu powtarzalnych rytuałów, które porządkują dzień i budują komfort życia. Przykłady codziennych mikro-rytuałów:

• poranna kawa w tym samym miejscu przy oknie – mikroprzestrzeń śniadaniowa,
• czytanie przed snem przy stałej lampce i stole nocnym – mikroprzestrzeń nocnego relaksu,
• wieczorne odkładanie rzeczy do konkretnego „punktu startowego” na kolejny dzień – mikroprzestrzeń organizacji.

Gdy mikroprzestrzeń jest dobrze zaprojektowana (wygodne siedzisko, odpowiednie światło, łatwy dostęp do potrzebnych przedmiotów), użytkownik spontanicznie przywiązuje się do tego miejsca. Z czasem staje się ono osobistą, znaczącą częścią domu, kojarzoną z konkretnym nastrojem i działaniem.

Mikroprzestrzeń a porządek i minimalizowanie chaosu

Rozpoznanie, gdzie w mieszkaniu powstaje codzienny bałagan, to ważny etap projektowania mikroprzestrzeni. Tam, gdzie pojawiają się:

• sterty butów przy drzwiach,
• rozłożone dokumenty na stole,
• rozsypane akcesoria kuchenne na blacie,
• zabawki dzieci w całym salonie,

zazwyczaj brakuje odpowiedniej mikroprzestrzeni do przechowywania i użytkowania przedmiotów. Projektant:

• tworzy dedykowane miejsca – półki, kosze, wnęki, organizery,
• integruje przechowywanie z funkcją – np. strefa pracy zawiera szafki na dokumenty tuż przy biurku,
• wprowadza systemy, które „podpowiadają” użytkownikowi, gdzie odkładać rzeczy.

Dobrze zaplanowane mikroprzestrzenie minimalizują widoczny chaos, bo każdy typ przedmiotu „otrzymuje” swoje logiczne miejsce w strukturze wnętrza.

Przykłady zastosowania mikroprzestrzeni w praktyce projektowej

Kącik pracy w salonie

W mieszkaniach, w których nie ma osobnego gabinetu, mikroprzestrzeń pracy powstaje często w salonie. Typowy schemat:

• przy ścianie pomiędzy oknem a regałem projektuje się wąski blat lub biurko o długości 100–140 cm,
• nad biurkiem wiesza się półki na dokumenty i drobne akcesoria,
• zastosowane jest oświetlenie zadaniowe – lampa na biurko lub kinkiet,
• częściowe odseparowanie od strefy wypoczynkowej uzyskuje się przez ustawienie sofy tyłem do biurka lub wykorzystanie roślin jako bariery wizualnej.

W ten sposób powstaje mikroprzestrzeń, która:

• nie zajmuje dużo miejsca,
• przy sprzyjającym układzie pozwala na koncentrację,
• po zakończeniu pracy może zostać wizualnie „wyłączona” – np. poprzez zamknięcie frontów nad blatem.

Ten typ mikroprzestrzeni szczególnie dobrze sprawdza się w domach, gdzie praca zdalna jest codziennością, ale brak jest możliwości wydzielenia osobnego pokoju.

Kącik kawowy w kuchni lub salonie

Mikroprzestrzeń kawowa opiera się na niewielkim fragmencie blatu lub osobnym stoliku. Kluczowe elementy:

• stabilna powierzchnia pod ekspres, czajnik lub alternatywne metody parzenia,
• organizacja kubków, filiżanek i akcesoriów – półki, wieszaki, koszyki,
• miejsce na przechowywanie kawy, herbaty i dodatków,
• dodatkowe, przyjemne oświetlenie punktowe.

Przykład:

• w narożniku salonu, niedaleko kuchni, ustawiony jest wąski stolik konsolowy. Na nim stoi ekspres, obok półka na kubki. Nad częścią ściany zawieszono małą lampkę i obraz. Ten prosty układ tworzy mikroprzestrzeń, która zachęca do zatrzymania się, przygotowania napoju i chwili przerwy.

Dobrze zaprojektowana strefa kawowa staje się jednym z najbardziej lubianych miejsc w domu, szczególnie gdy łączy się z kącikiem siedzenia przy oknie lub przy biblioteczce.

Mikroprzestrzeń w przedpokoju

Przedpokój jest naturalnym obszarem do planowania mikroprzestrzeni, ponieważ kumuluje wiele krótkotrwałych, ale istotnych czynności. Projektant zazwyczaj przewiduje:

• miejsce do odkładania kluczy, poczty i drobiazgów – mała półka, konsola lub szafka,
• strefę na buty – otwarty lub zamknięty moduł, mata, ewentualnie ławeczka do siedzenia,
• wieszak na odzież wierzchnią, torby i parasole,
• lustro do kontroli wyglądu przed wyjściem.

Z tych elementów powstaje sekwencja mikroprzestrzeni – od wejścia do przejścia dalej w głąb mieszkania. Jeśli wszystkie elementy są logicznie powiązane i znajdują się na właściwej wysokości, użytkownik wykonuje swoje codzienne czynności niemal automatycznie, a sam przedpokój pozostaje uporządkowany.

Kącik czytelniczy w sypialni lub salonie

Kącik czytelniczy jest jednym z najbardziej klasycznych przykładów mikroprzestrzeni. Jego podstawą są:

• wygodne siedzisko – fotel, szezlong albo miękka ławka,
• odpowiednie oświetlenie zadaniowe – lampa stojąca, kinkiet z ruchomym ramieniem lub lampa stołowa,
• mały stolik na książkę, okulary, napój,
• możliwość przechowania kilku aktualnie czytanych tytułów – półka, regał, kosz.

Często kącik ten lokalizuje się:

• przy oknie – korzysta wtedy z naturalnego światła dziennego,
• w rogu pomieszczenia – co sprzyja poczuciu intymności,
• blisko biblioteczki – skraca to dystans między miejscem przechowywania a miejscem lektury.

Dodatkowe elementy, takie jak miękki pled, podnóżek czy poduszki, dopełniają doświadczenie mikroprzestrzeni, czyniąc ją szczególnie przyjazną i często użytkowaną.

Mikroprzestrzeń jako strategia w projektowaniu współczesnych wnętrz

Odpowiedź na rosnącą wielofunkcyjność mieszkań

Współczesne mieszkania coraz częściej muszą łączyć funkcje:

• miejsca pracy,
• przestrzeni rodzinnej,
• strefy rekreacji,
• magazynu rzeczy codziennych i sezonowych.

Zamiast tworzyć kolejne pomieszczenia, projektowanie opiera się na świadomym rysowaniu mikroprzestrzeni wewnątrz już istniejących pokoi. Dzięki temu:

• salon może w ciągu dnia pełnić funkcję biura, a wieczorem strefy wypoczynku,
• kuchnia może jednocześnie być miejscem gotowania, pracy przy laptopie i odrabiania lekcji,
• sypialnia może łączyć funkcję snu, relaksu i przechowywania ubrań.

Mikroprzestrzeń staje się sposobem na adaptację wnętrz do zmieniających się trybów życia, bez konieczności ciągłych przebudów.

Elastyczność i możliwość przyszłych zmian

Projektowanie w oparciu o mikroprzestrzenie sprzyja elastyczności. Zamiast sztywnego podziału na pomieszczenia o jednej funkcji, projektant tworzy:

• układy, które można przearanżować poprzez przestawienie mebli,
• strefy oświetlenia, które można przeprogramować,
• modułowe systemy przechowywania możliwe do rozbudowy.

Dzięki temu:

• mikroprzestrzeń pracy dziecka może z czasem zamienić się w mikroprzestrzeń hobby dorosłych,
• kącik zabaw w salonie może zostać przekształcony w strefę czytelniczą, gdy dziecko podrośnie,
• strefa kawowa może ewoluować w bardziej rozbudowany bar domowy.

Mikroprzestrzenie projektuje się więc nie tylko na „tu i teraz”, ale z myślą o potencjalnych scenariuszach zmian w życiu domowników.

Mikroprzestrzeń a świadome gospodarowanie metrażem

Rozumienie mikroprzestrzeni pomaga w racjonalnym planowaniu metrażu. Zamiast powiększać mieszkanie kosztem dodatkowego pokoju, można:

• zagospodarować dotąd „puste” narożniki i fragmenty korytarzy,
• wprowadzić meble w zabudowie, tworzące funkcjonalne nisze,
• zredukować przestrzenie przejściowe na rzecz aktywnych mikroprzestrzeni.

Przykłady:

• część szerokiego korytarza w domu przekształca się w mikroprzestrzeń biblioteczną z siedziskiem w zabudowie,
• nisza za drzwiami w sypialni staje się mikroprzestrzenią toaletki,
• fragment ściany w kuchni przeobraża się w pionowy ogród ziół – miniogród kuchenny.

Tego typu działania pozwalają „odzyskać” powierzchnie, które wcześniej pozostawały niezagospodarowane lub pełniły wyłącznie rolę korytarzy komunikacyjnych.

Mikroprzestrzeń jako narzędzie projektowania zorientowanego na użytkownika

Istotą koncepcji mikroprzestrzeni jest koncentracja na doświadczeniu pojedynczej osoby w konkretnym punkcie wnętrza. To podejście:

• przenosi akcent z ogólnego rzutowania ścian na planowanie szczegółów użytkowania,
• wymaga empatii i wczucia się w codzienność mieszkańców,
• prowadzi do projektowania wnętrz bardziej indywidualnych, dopasowanych do stylu życia.

Projektant analizuje:

• jak użytkownicy lubią spędzać czas,
• jakie aktywności dają im największą satysfakcję,
• jakich miejsc im brakuje w dotychczasowych mieszkaniach lub biurach.

Na tej podstawie powstaje mapa potencjalnych mikroprzestrzeni: pracy, odpoczynku, wspólnych posiłków, zabawy, przechowywania pamiątek czy rozwijania pasji. Każda z tych mikroprzestrzeni jest mała w skali, ale razem tworzą spójny, przyjazny system, w którym użytkownik łatwo się odnajduje i czuje się „u siebie”.