matowe powierzchnie – definicja czym jest

Matowe powierzchnie w projektowaniu wnętrz to takie wykończenia, które rozpraszają światło zamiast je odbijać w sposób lustrzany. Dają efekt spokojnej, nienachalnej elegancji, redukują refleksy i podkreślają głębię koloru oraz faktury materiału. W przeciwieństwie do połysku, który przyciąga uwagę i eksponuje każdy detal, mat działa jak miękki filtr – wygładza odbiór przestrzeni, maskuje drobne niedoskonałości i pozwala skupić się na kompozycji całego wnętrza. Hasło to obejmuje zarówno matowe farby, tynki, płytki, fronty meblowe, jak i blaty czy dodatki, które coraz częściej stają się świadomym wyborem projektantów.

Definicja i właściwości matowych powierzchni w aranżacji wnętrz

Charakterystyka optyczna i sposób odbijania światła

Matowa powierzchnia to taka, która ma minimalny lub bardzo rozproszony połysk. Z punktu widzenia fizyki światła, mikroskopijne nierówności na jej strukturze sprawiają, że padające promienie rozpraszają się we wszystkich kierunkach, zamiast odbijać się pod jednym kątem. W efekcie obraz otoczenia nie jest widoczny na powierzchni, a oko ludzkie rejestruje przede wszystkim barwę i fakturę, a nie refleksy.

Tego typu wykończenie sprzyja tworzeniu wnętrz o spokojnym, wyważonym charakterze. Maty niwelują kontrasty świetlne, zmniejszają wrażenie „migotania” i optycznego chaosu, co jest szczególnie cenne w przestrzeniach przeładowanych detalami, wzorami czy różnymi materiałami. Wnętrze z przewagą matów staje się czytelne w odbiorze, a poszczególne elementy kompozycji nie konkurują ze sobą poprzez nadmierne odbicia.

Różnice między matem, półmatem a połyskiem

W praktyce projektowej wyróżnia się kilka stopni odbicia światła: mat, półmat (satyna) oraz połysk (często wysoki, zwany też na wysoki połysk). Mat to poziom, gdzie struktura jest maksymalnie rozpraszająca, a światło odbija się bardzo słabo. Półmat, zwany także wykończeniem satynowym, stanowi kompromis: powierzchnia jest aksamitna w dotyku, lekko odbija światło, ale nie tworzy wyraźnych refleksów. Połysk generuje silne, punktowe odbicia, często z wyraźnym efektem lustra.

W słowniku projektowania wnętrz matowe powierzchnie są traktowane jako przeciwieństwo bazowe dla wszelkich wykończeń połyskujących. Wybór między matem a połyskiem nie jest wyłącznie kwestią estetyki; wpływa także na odczucie wielkości pomieszczenia, intensywność kolorów oraz komfort wizualny użytkowników. Tam, gdzie zależy nam na ciszy wizualnej i subtelnej grze światłocienia, mat dominuje nad innymi stopniami odbicia.

Percepcja koloru i faktury na tle matu

Matowe wykończenie sprawia, że kolor postrzegany jest jako głębszy i bardziej nasycony, nawet jeśli w rzeczywistości pigment jest taki sam jak w wersji z połyskiem. Brak refleksów oznacza brak mocnych, białych punktów świetlnych, które rozjaśniają i rozbijają barwę. Dzięki temu kolor na matach wydaje się jednolity, a przejścia tonów są miękkie.

Jednocześnie to właśnie mat najlepiej eksponuje fakturę. Na ścianach czy meblach o wyrazistej strukturze – szczotkowane drewno, beton architektoniczny, tynki strukturalne – matowe wykończenie wzmacnia wrażenie materialności. Faktura jest czytelna pod każdym kątem patrzenia, bez rozpraszających refleksów. Projektanci wykorzystują tę cechę, aby budować warstwowość wnętrza: gładkie matowe płaszczyzny zestawiane są z mocno teksturowanymi powierzchniami o tym samym poziomie połysku, co pozwala osiągnąć bogaty efekt przy ograniczonej palecie kolorystycznej.

Aspekt funkcjonalny: wygoda użytkowania i konserwacja

Matowe powierzchnie w wielu przypadkach są bardziej przyjazne w codziennym użytkowaniu. Z racji braku lustrzanych odbić, drobne rysy i nierówności są mniej widoczne niż na połysku, gdzie każde zarysowanie przecina linię odbicia światła. Dotyczy to zwłaszcza frontów kuchennych, blatów roboczych czy stołów użytkowanych intensywnie. Nowoczesne wykończenia matowe, w tym zaawansowane laminaty i lakiery, często posiadają specjalne powłoki antyodciskowe, które sprawiają, że ślady palców są słabiej widoczne niż na błyszczących frontach.

Jednocześnie warto zaznaczyć, że mat nie zawsze jest jednoznacznie łatwiejszy w pielęgnacji. Na bardzo ciemnych, głęboko matowych powierzchniach może być lepiej zauważalny kurz czy smugi po nieodpowiednio dobranych środkach czyszczących. Dlatego przy opisie produktów do wnętrz zwraca się uwagę na typ matu (standardowy, głęboki, supermat) oraz dedykowane metody czyszczenia, co ma znaczenie zarówno w fazie projektowej, jak i eksploatacyjnej.

Matowe ściany i sufity w projektowaniu przestrzeni

Matowe farby – standard w aranżacji ścian

Ściany malowane farbami matowymi stanowią jeden z najbardziej klasycznych sposobów wykończenia powierzchni we wnętrzach mieszkalnych i komercyjnych. Matowa farba skutecznie maskuje drobne nierówności podłoża, takie jak mikropęknięcia, niewielkie zafalowania tynku czy różnice w strukturze gładzi. Brak refleksów sprawia, że wszelkie mankamenty nie są podkreślane przez światło boczne, np. wpadające z okna.

W praktyce stosuje się różne kategorie farb matowych, od klasycznych dyspersyjnych do mineralnych i lateksowych o zwiększonej odporności na szorowanie. W słowniku wnętrzarskim mat kojarzony jest często z wnętrzami salonów, sypialni i korytarzy, gdzie bardziej niż spektakularny połysk liczy się spokojne tło dla mebli i dodatków. Kolor na matowej ścianie jest odbierany jako bardziej „architektoniczny” – nie dominuje, lecz harmonijnie współtworzy przestrzeń.

Tynki strukturalne i beton architektoniczny

Mat jest naturalnym wykończeniem większości tynków dekoracyjnych, w tym tynków mineralnych, glinianych czy cementowo-wapiennych. Ich porowata struktura z definicji rozprasza światło, a w połączeniu z odpowiednio dobraną pigmentacją tworzy efekt głębokiej, niemal rzeźbiarskiej ściany. Beton architektoniczny, zarówno w formie płyt, jak i tynku imitującego wylewany beton, najczęściej występuje w wykończeniu matowym, podkreślając surowość i autentyczność materiału.

Takie rozwiązania znalazły swoje miejsce w stylu loftowym, industrialnym oraz w minimalistycznych aranżacjach, gdzie ważne jest wyeksponowanie struktury materiału. Matowa powierzchnia betonu czy tynku nie odbiera naturalności – przeciwnie, uwidacznia nieregularności, wżery, ślady po szalunkach. To one stają się dekoracją ściany, a brak refleksów pomaga widzowi dostrzec ten detal w jednolity, niezakłócony sposób.

Mat na suficie – rama dla pozostałych elementów

W projektowaniu wnętrz sufit pełni rolę tła o dużej płaszczyźnie, które w znacznym stopniu wpływa na odbiór całego pomieszczenia. Zastosowanie matowej farby na suficie jest niemal standardem, ponieważ taka powierzchnia zmniejsza ryzyko powstawania nieestetycznych refleksów od oświetlenia sufitowego i światła dziennego. Cienie od lamp, szyn czy belek stają się miększe, a linie przejścia między ścianą a sufitem są spokojniejsze w odbiorze.

Matowy sufit sprawdza się także w przypadku pomieszczeń o niższej wysokości, gdzie lustrzane wykończenia mogłyby tworzyć nadmiernie dramatyczny efekt. Wnętrza, w których projektant chce utrzymać równowagę między intensywnością podłogi, mebli i ścian, korzystają z matowego sufitu jako neutralnej płaszczyzny spinającej całość kompozycji. Nawet w aranżacjach odważnych kolorystycznie, sufit najczęściej pozostaje w matowym, jaśniejszym tonie, aby nie konkurować z resztą elementów.

Przykłady zastosowań matowych ścian i sufitów

Przykładowe zastosowania matowych powierzchni na ścianach i sufitach w praktyce:

• salon w stylu skandynawskim: matowe, śnieżnobiałe ściany, sufit w tym samym odcieniu, wykończony farbą głęboko matową, tworzący tło dla jasnych drewnianych mebli i tekstyliów;
• sypialnia w ciemnej tonacji: matowa farba w kolorze granatu lub przygaszonej zieleni na ścianie za wezgłowiem łóżka, która pochłania część światła, sprzyjając wyciszeniu i wrażeniu przytulności;
• pokój dzienny w stylu loft: ściana z matowych płyt betonu architektonicznego, sąsiadująca z gładkimi, matowymi ścianami w ciepłej szarości, całość zwieńczona białym, matowym sufitem;
• korytarz w mieszkaniu rodzinnym: matowa, odporna na szorowanie farba lateksowa w stonowanej, beżowo-szarej tonacji, maskująca drobne uszkodzenia i ślady codziennego użytkowania.

Matowe powierzchnie w meblach i zabudowie stałej

Fronty meblowe – mat w kuchni i salonie

Matowe fronty meblowe stały się jednym z najbardziej rozpoznawalnych trendów ostatnich lat w projektowaniu kuchni i zabudów salonowych. Zastąpiły w wielu realizacjach tradycyjne, błyszczące fronty lakierowane, oferując spokojniejszy, bardziej „architektoniczny” wygląd zabudowy. Matowe fronty z lakieru, laminatu czy forniru stanowią neutralne tło dla sprzętów AGD, oświetlenia i dodatków, nie tworząc efektu nadmiernej gry refleksów.

W kuchniach otwartych na salon mat jest szczególnie ceniony, ponieważ redukuje wizualny hałas generowany przez duże płaszczyzny zabudowy. Wysokie słupki szafek czy wyspy kuchenne w matem nie konkurują z innymi materiałami – np. parkietem, sofą, zasłonami – dzięki czemu strefa dzienna zachowuje spójność. Głęboko matowe fronty w ciemnych kolorach, np. antracyt czy głęboka zieleń, tworzą efekt eleganckiej, dyskretnej bryły, która wtapia się w całość wnętrza.

Blaty i stoły o wykończeniu matowym

Blaty kuchenne, stoły jadalniane i stoliki kawowe w wykończeniu matowym wprowadzają do wnętrza wrażenie naturalności i miękkości. Na blacie o powierzchni matowej mniej widoczne są drobne zarysowania oraz ślady codziennego użytkowania, szczególnie jeśli wybrano wzór inspirowany kamieniem, betonem lub drewnem. Producenci stosują różnorodne technologie – od laminatów po kompozyty i spieki – tworząc powierzchnie o niskim połysku i wysokiej odporności mechanicznej.

W jadalni matowy stół pozwala lepiej wyeksponować zastawę, szkło i tekstylia. Światło odbijające się w kieliszkach czy metalowych sztućcach nie konkuruje z połyskiem blatu, tylko jest przez niego „przyjmowane”. Projektant ma dzięki temu większą kontrolę nad kompozycją stołu – dekoracje są czytelne, a fotografia wnętrza (co często ma znaczenie marketingowe i wizerunkowe) zyskuje na równomiernym rozkładzie światła.

Szafy wnękowe, garderoby i zabudowa korytarzy

Matowe wykończenie dużych powierzchni szaf wnękowych, garderób czy zabudowy korytarzy ma szczególne znaczenie w mieszkaniach o ograniczonym metrażu. Płaszczyzny w matem nie generują mocnych refleksów, przez co wydają się bardziej płaskie i mniej dominujące. Umożliwia to zastosowanie kolorów innych niż typowa biel, bez ryzyka przytłoczenia wnętrza.

W długich korytarzach czy holach wejściowych matowe fronty pomagają uniknąć efektu „lustra” w ciągu dnia, gdy promienie słoneczne wpadają pod dużym kątem. Brak intensywnych odbić poprawia komfort użytkowników – nie muszą oni przechodzić przez przestrzeń pełną ostrych refleksów świetlnych. Dodatkowo matowa, jednolita zabudowa może optycznie uporządkować ścianę, kryjąc za sobą zróżnicowane funkcje: szafy, schowki, pralnię, spiżarnię.

Przykłady aranżacji z matowymi meblami

W praktyce projektowej można spotkać liczne przykłady, gdzie matowe meble definiują charakter wnętrza:

• kuchnia w stylu modern: gładkie, matowe fronty w kolorze ciepłej szarości, zestawione z blatem imitującym jasny kamień i czarnymi, matowymi uchwytami;
• salon z zabudową RTV: ściana meblowa w pełni zabudowana, wykończona matowym lakierem w kolorze kości słoniowej, dzięki czemu telewizor, półki i schowki wtapiają się wizualnie w tło;
• garderoba: wysokie, matowe fronty bez uchwytów (system tip-on), w przygaszonym odcieniu taupe, tworzące jednolitą płaszczyznę od podłogi po sufit;
• pokój nastolatka: matowe szafy i biurko w ciemnym granacie, skontrastowane z jasnymi, matowymi ścianami, co pozwala uzyskać dojrzały, ale stonowany efekt.

Matowe materiały wykończeniowe: podłogi, płytki, kamień i drewno

Matowe płytki ceramiczne i gresowe

Płytki o wykończeniu matowym są szeroko stosowane zarówno na podłogach, jak i na ścianach łazienek, kuchni czy stref wejściowych. Ich matowa powierzchnia ma nie tylko znaczenie estetyczne, ale również praktyczne – w wielu przypadkach zapewnia lepszą przyczepność niż płytki w wysokim połysku, co jest ważne w strefach mokrych. Matowe płytki imitujące beton, kamień czy drewno pozwalają na tworzenie spójnych, minimalistycznych aranżacji, w których materiał gra główną rolę, a nie jego połysk.

W łazienkach często zestawia się płytki matowe z akcentami w delikatnym połysku, na przykład w formie dekorów czy mozaiki. Matowa podstawa ścian i podłogi stanowi tło dla armatury, luster i szklanych kabin, które przejmują na siebie rolę elementów odbijających światło. W ten sposób przestrzeń pozostaje jasna i nowoczesna, ale nie przeładowana wrażeniem „śliskości” i zimnego błysku.

Podłogi drewniane i panele o wykończeniu matowym

Drewniane podłogi olejowane lub lakierowane na mat są cenione za naturalny wygląd i przyjemne odczucie przy chodzeniu boso. Mat podkreśla rysunek słojów, sęków i przebarwień, nadając drewnu charakteru i autentyczności. W przeciwieństwie do podłóg w intensywnym połysku, gdzie każdy refleks uwypukla nawet niewielkie zarysowania, matowe deski starzeją się w bardziej „szlachetny” sposób – patyna i ślady użytkowania stają się częścią historii wnętrza.

Podobny efekt można osiągnąć, stosując panele laminowane lub winylowe o strukturze synchronicznej i matowym, lekko szczotkowanym wykończeniu. Tego typu powierzchnie imitują naturalne drewno nie tylko wizualnie, ale także w dotyku, co wzmacnia wrażenie jakości materiału. Projektanci wykorzystują matowe podłogi jako neutralną, ale wyrazistą bazę, która dobrze współgra zarówno z gładkimi matami na ścianach, jak i z pojedynczymi elementami w połysku, np. chromowaną podstawą stołu czy lakierowaną konsolą.

Kamień naturalny i konglomeraty w wersji matowej

Kamień naturalny, taki jak marmur, granit czy trawertyn, może być wykańczany na różne sposoby, w tym w wersji polerowanej lub matowej (szlifowanej, satynowanej). W projektowaniu wnętrz coraz częściej wybiera się powierzchnie kamienne o niskim połysku, ponieważ lepiej wpisują się w nowoczesne, stonowane aranżacje. Matowy kamień zachowuje rysunek żył i przebarwień, ale nie dominuje nad przestrzenią agresywnymi refleksami.

Konglomeraty kwarcowe i spieki kwarcowe produkowane są w szerokiej gamie wykończeń, w tym w matem i supermacie. W tej formie trafiają na blaty kuchenne, okładziny ścienne oraz duże płyty podłogowe. Matowe kamienie są wykorzystywane tam, gdzie liczy się wrażenie luksusu rozumianego jako dyskretna, wyważona elegancja. W łazienkach matowy marmur na posadzce i ścianach tworzy tło dla błyszczącej armatury i luster, a kontrast tych dwóch typów powierzchni buduje napięcie wizualne przy zachowaniu harmonii.

Przykłady użycia matowych materiałów w konkretnych wnętrzach

Typowe zestawienia matowych materiałów wykończeniowych:

• łazienka: matowe płytki gresowe imitujące beton na podłodze i części ścian, połączone z białą, matową ceramiką sanitarną i szkłem kabiny prysznicowej w delikatnym połysku;
• kuchnia: matowa podłoga winylowa w ciepłym odcieniu drewna, matowe płytki nad blatem w formie prostokątnych cegiełek, tworzące spokojne tło dla metalicznych dodatków;
• hol wejściowy: duże płytki gresowe w matem, o strukturze kamienia, zestawione z matową, zabudowaną szafą i lustrami o wąskich ramach;
• salon: matowa podłoga z deski dębowej, lekko szczotkowanej, uzupełniona dywanem o głębokim runie i matowymi zasłonami z naturalnej tkaniny.

Projektowanie światła i atmosfery z wykorzystaniem matowych powierzchni

Mat jako narzędzie kontroli refleksów i kontrastów

Jedną z kluczowych ról matowych powierzchni w projektowaniu wnętrz jest ich funkcja w kształtowaniu relacji między światłem a cieniem. Tam, gdzie występuje duża liczba źródeł światła – opraw sufitowych, kinkietów, lamp stołowych – maty pomagają zapanować nad nadmiarem refleksów. Światło odbija się od nich miękko, rozszerzając strefy półcienia zamiast tworzyć punktowe, oślepiające błyski.

Projektant wykorzystuje tę właściwość, planując kompozycję materiałów: matowe ściany i sufity w tle, lokalne akcenty połysku w formie lamp, detali metalowych czy szkła. Dzięki temu światło podkreśla to, co ma być wyróżnione – na przykład fakturę tkaniny, rzeźbę ściany czy bryłę mebla – a reszta przestrzeni pozostaje spokojna. Mat staje się więc narzędziem modelowania atmosfery, porządkowania bodźców wizualnych i minimalizowania zmęczenia wzroku.

Nastrój i odczucie komfortu we wnętrzach matowych

Wnętrza, w których dominuje mat, są odbierane jako bardziej przytulne, miękkie i sprzyjające wyciszeniu. Zjawisko to wiąże się z tym, że powierzchnie nie „odbijają” agresywnie otoczenia, lecz je pochłaniają i reinterpretują. Oko nie jest zmuszane do ciągłego adaptowania się do zmiennych refleksów, dzięki czemu przestrzeń wydaje się bardziej stała i przewidywalna.

Efekt ten jest szczególnie pożądany w strefach odpoczynku: sypialniach, pokojach dziennych, gabinetach do pracy. Matowe ściany w zgaszonych barwach, matowe meble, tkaniny o naturalnym chwycie i miękkie oświetlenie strefowe tworzą spójną kompozycję. Nawet w aranżacjach o chłodnej palecie kolorystycznej matowe powierzchnie łagodzą wrażenie surowości, sprawiając, że minimalistyczne wnętrze staje się bardziej dostępne w codziennym użytkowaniu.

Kontrasty między matem a połyskiem jako zabieg kompozycyjny

Choć matowe powierzchnie mogą dominować we wnętrzu, niezwykle efektywną techniką jest świadome zestawianie ich z elementami w połysku. Kontrast ten pozwala uzyskać silny akcent bez konieczności wprowadzania intensywnych kolorów czy skomplikowanych form. Połysk na neutralnym, matowym tle automatycznie przyciąga wzrok, dzięki czemu łatwo wyznaczyć hierarchię ważności elementów we wnętrzu.

Przykładowo, w salonie z matowymi ścianami i podłogą błyszczący stolik kawowy, szkliwiona ceramika lub lakierowana na wysoki połysk komoda stają się punktami ogniskującymi uwagę. W kuchni matowe fronty mogą być przełamane pasem połyskujących płytek nadblatowych lub błyszczącym okapem. W łazience matowa baza płytek i mebli pozwala lustrze, chromowanej armaturze i szklanej kabinie pełnić rolę wizualnych „biżuterii” wnętrza.

Przykłady scenariuszy świetlnych z wykorzystaniem matu

Konkretne scenariusze projektowe, w których matowe powierzchnie odgrywają kluczową rolę w kształtowaniu światła:

• sypialnia: matowa ściana za łóżkiem w ciemniejszym kolorze, oświetlona pośrednio kinkietami lub taśmą LED, tworzy strefę głębi i spokoju bez ostrych refleksów;
• salon multimedialny: matowe ściany i sufit wokół telewizora czy projektora ograniczają niepożądane odbicia światła z ekranu, poprawiając komfort oglądania;
• gabinet: matowe biurko i matowa okładzina ściany za monitorem zmniejszają zmęczenie oczu, ponieważ nie odbijają nadmiernie światła dziennego ani sztucznego;
• kuchnia: matowe fronty i blaty w strefie roboczej w połączeniu z liniowym oświetleniem podszafkowym zapewniają równomierne, niemigoczące oświetlenie zadaniowe.

Praktyczne kryteria wyboru i zalecenia projektowe

Dobór matu do funkcji pomieszczenia

Wybierając matowe powierzchnie, projektant bierze pod uwagę nie tylko estetykę, ale także funkcję i intensywność użytkowania danego pomieszczenia. W strefach reprezentacyjnych, takich jak salon czy jadalnia, mat stanowi najczęściej bazę dla większych płaszczyzn – ścian, sufitów, dużych mebli – tworząc spokojne tło. W pomieszczeniach technicznych i komunikacyjnych, jak korytarze, przedpokoje czy pomieszczenia gospodarcze, maty o podwyższonej odporności na ścieranie i zabrudzenia pomagają utrzymać wizualną czystość na dłużej.

W łazienkach i kuchniach istotne jest rozróżnienie między matem o standardowej odporności a specjalistycznymi powłokami, które łączą niski połysk z wysoką odpornością chemiczną i mechaniczną. Nie każde wykończenie matowe nadaje się do strefy mokrej czy intensywnie użytkowanego blatu. Stąd obecność w specyfikacjach technicznych produktów parametrów ścieralności, antypoślizgowości, klasy odporności na plamy, które projektant powinien uwzględnić obok samego efektu wizualnego.

Trwałość, pielęgnacja i środki czyszczące

Matowe powierzchnie wymagają doboru odpowiednich metod czyszczenia, aby zachować swój pierwotny wygląd. Zbyt agresywne środki lub nieodpowiednie ściereczki mogą powodować miejscowe wybłyszczenie, szczególnie na farbach, laminatach i lakierach. Dlatego zaleca się stosowanie miękkich ściereczek z mikrofibry oraz środków dedykowanych konkretnemu materiałowi – drewno, kamień, laminat, płyta MDF.

Na ciemnych, głęboko matowych frontach kuchennych szczególnie widoczne mogą być ślady po niejednolitym wycieraniu. Wybór produktów z powłoką typu anti-fingerprint i planowanie ergonomicznego układu uchwytów ogranicza częstotliwość bezpośredniego kontaktu dłoni z powierzchnią. W przypadku ścian malowanych farbą matową, do pomieszczeń narażonych na zabrudzenia wybiera się farby o podwyższonej odporności na zmywanie, które umożliwiają delikatne usuwanie plam bez ryzyka przetarć i połyskujących miejsc.

Najczęstsze błędy przy stosowaniu matowych powierzchni

Do typowych błędów w stosowaniu matów w projektowaniu wnętrz należą:

• nadmierna ilość ciemnych, głęboko matowych powierzchni w małych, słabo doświetlonych pomieszczeniach, co może prowadzić do wrażenia ciężkości i przytłoczenia;
• brak zróżnicowania faktur przy jednorodnej, matowej palecie kolorystycznej – wnętrze staje się wówczas płaskie i pozbawione głębi, mimo że miało być spokojne;
• zastosowanie delikatnych matowych farb o niskiej odporności w strefach intensywnie użytkowanych, jak korytarze czy ściany przy stołach, co skutkuje szybkim pojawieniem się trudnych do usunięcia zabrudzeń;
• ignorowanie kontrastu między matem a połyskiem, gdy we wnętrzu funkcjonują jednocześnie duże lustra, błyszczące płytki i szklane powierzchnie – zbyt mała ilość matu może wywołać efekt wizualnego chaosu.

Przykładowe zestawy materiałowe z przewagą matu

Przykłady zestawów materiałowych, które ilustrują świadome wykorzystanie matowych powierzchni:

• zestaw do mieszkania w stylu nowoczesnym: ściany w matem w odcieniach ciepłej szarości, matowa deska dębowa na podłodze, matowe fronty kuchenne w kolorze piaskowym, pojedyncze akcenty połyskujące w postaci chromowanej armatury i szklanych lamp;
• zestaw do wnętrza loftowego: matowy beton architektoniczny na jednej ścianie, matowe płytki gresowe w tonacji antracytu na podłodze, matowe, czarne profile drzwi i szklanych przegród, uzupełnione błyszczącymi elementami miedzianych opraw oświetleniowych;
• zestaw do łazienki minimalistycznej: matowe płytki wielkoformatowe w kolorze jasnego kamienia, matowa zabudowa stelaża WC, blat pod umywalkę z matowego konglomeratu, duże lustro bezramowe jako jedyny mocny akcent refleksyjny;
• zestaw do sypialni: matowe ściany w przygaszonej zieleni, matowe fronty szafy w kolorze złamanej bieli, matowa podłoga winylowa w tonacji jasnego drewna, tkaniny o matowym wykończeniu (len, bawełna) na zasłonach i pościeli.

Matowe powierzchnie, rozumiane jako zbiór rozwiązań materiałowych o niskim poziomie odbicia światła, stanowią jedno z podstawowych narzędzi kształtowania harmonijnego, spokojnego wnętrza. Poprzez świadome zestawianie matu z innymi stopniami połysku, a także zróżnicowanymi fakturami i kolorami, projektanci mogą tworzyć przestrzenie o wysokim komforcie wizualnym, klarownej kompozycji i trwałej, ponadczasowej estetyce.