Lekka forma w projektowaniu wnętrz to podejście, które koncentruje się na odczuciu przestronności, przejrzystości i swobody, niezależnie od faktycznego metrażu. Obejmuje sposób kształtowania brył mebli, doboru materiałów, kolorów, oświetlenia oraz organizacji funkcji w taki sposób, aby wnętrze wydawało się optycznie lżejsze, bardziej oddechowe i komfortowe w codziennym użytkowaniu. W praktyce oznacza to redukcję wizualnego ciężaru, unikanie nadmiaru dekoracji i świadome operowanie proporcjami, tak by każdy element wyposażenia miał swoje uzasadnienie i nie przytłaczał całości.
Definicja lekkiej formy w kontekście wnętrz
Istota pojęcia „lekka forma”
Lekka forma w aranżacji wnętrz to sposób projektowania, w którym najważniejsza jest wizualna i funkcjonalna „lekkość” elementów wyposażenia. Nie chodzi wyłącznie o wagę fizyczną, lecz o to, jak obiekty są postrzegane w przestrzeni: czy blokują widok, czy pochłaniają światło, czy przytłaczają swoją skalą i detalem. Lekka forma sprzyja **przejrzystości** kompozycji, ułatwia orientację we wnętrzu i pozwala wyeksponować najważniejsze założenia projektu.
Kluczowe jest tu wrażenie płynności oraz brak niepotrzebnego „szumu” wizualnego. Formy są proste, lecz niekoniecznie surowe; dopuszcza się detale, o ile wspierają założoną koncepcję. Dzięki temu wnętrze może być zarazem przytulne i uporządkowane, estetycznie zrównoważone oraz sprzyjające codziennemu użytkowaniu.
Cecha odróżniająca od minimalizmu
Choć lekka forma często bywa kojarzona z minimalizmem, nie jest jego bezpośrednim synonimem. Minimalizm zakłada redukcję ilości przedmiotów i ornamentyki do absolutnego minimum, podczas gdy lekka forma koncentruje się przede wszystkim na odbiorze wizualnym i jakości przestrzeni. Możliwe jest więc wnętrze o lekkiej formie, które zawiera stosunkowo dużo elementów, pod warunkiem że są one drobniejsze w skali, a ich kompozycja jest klarowna.
Różnicę widać np. w aranżacjach eklektycznych: można łączyć różne style i faktury, jeśli zachowuje się odpowiednie proporcje i unika masywnych, nieprzepuszczalnych brył. W takim ujęciu lekka forma staje się elastycznym narzędziem, które można zastosować zarówno w nowoczesnych loftach, jak i w klasycznych mieszkaniach w kamienicy.
Wymiar funkcjonalny i psychologiczny
Oprócz aspektu estetycznego lekka forma ma znaczenie funkcjonalne i psychologiczne. Przestrzenie zaprojektowane z myślą o wizualnej lekkości sprzyjają łatwiejszemu utrzymaniu porządku, ponieważ układ mebli i dodatków jest czytelny, a dostęp do powierzchni oraz stref funkcjonalnych – prosty. Wymiar psychologiczny polega na odczuciu spokoju i kontroli nad otoczeniem. Wnętrza o lekkiej formie przeciwdziałają wrażeniu przytłoczenia, co jest szczególnie istotne w małych mieszkaniach oraz przestrzeniach pracy.
W praktyce użytkownicy takich przestrzeni często zgłaszają mniejsze poczucie zmęczenia wizualnego, łatwiejszą koncentrację oraz większy komfort przebywania w danym pomieszczeniu przez dłuższy czas. Lekka forma staje się więc narzędziem wpływania na samopoczucie, a nie jedynie estetycznym zabiegiem.
Przykłady definicyjne w różnych typach wnętrz
W mieszkaniu w bloku lekka forma może oznaczać zastosowanie mebli na wysokich nóżkach, otwartych półek zamiast pełnych zabudów oraz jasnych, matowych wykończeń ścian. W domu jednorodzinnym będzie to np. duża, otwarta strefa dzienna, gdzie kuchnia, jadalnia i salon tworzą płynną, spójną całość, bez masywnych barier i nadmiernych dekoracji.
W biurach lekka forma przejawia się w postaci mobilnych mebli, transparentnych przegród oraz zrównoważonego układu stanowisk pracy, który minimalizuje chaos wizualny. W przestrzeniach usługowych – takich jak kawiarnie czy butiki – lekka forma może być narzędziem podkreślającym produkt, który staje się głównym bohaterem, a nie ginie w nadmiarze aranżacyjnych zabiegów.
Środki projektowe budujące lekką formę
Proporcje, skala i bryła mebli
Jednym z podstawowych narzędzi kształtowania lekkiej formy są odpowiednio dobrane proporcje i skala mebli. Bryły o zbyt dużej głębokości, wysokości czy szerokości mogą znacząco obciążyć przestrzeń, zwłaszcza jeśli są ustawione wzdłuż ścian na całej długości. Lekka forma wymaga precyzyjnego dopasowania mebla do wielkości pomieszczenia oraz wysokości wnętrza.
Meble na smukłych nóżkach, o delikatnie zaokrąglonych krawędziach, sprzyjają wrażeniu „unoszenia się” nad podłogą. Ograniczenie masywnych cokołów i ciężkich, pełnych podstaw sprawia, że przestrzeń pod meblem staje się wizualnie dostępna, co dodaje wnętrzu oddechu. Ważna jest także głębokość siedzisk i blatów – przesadnie głębokie sofy lub stoły mogą przytłoczyć małe pomieszczenie, podczas gdy modele kompaktowe lepiej wpiszą się w ideę lekkiej formy.
Materiały i ich wizualny ciężar
Materiały o dużej gęstości optycznej – ciemne drewno o wyrazistym usłojeniu, ciężkie tkaniny, grube zasłony czy kamień o mocnym rysunku – w nadmiarze potrafią obciążyć aranżację. W lekkiej formie stosuje się je oszczędnie, łącząc z neutralnym tłem i gładkimi płaszczyznami. Wiodącą rolę często odgrywają materiały o subtelnym rysunku, takie jak jasne fornir, delikatne tkaniny, laminaty o niskim kontraście rysunku czy szkło.
Przykładowo w kuchni o lekkiej formie fronty mogą być gładkie, w jasnym kolorze, zestawione z blatem o umiarkowanej strukturze, zamiast z bardzo kontrastowym kamieniem. W salonie zamiast masywnej, skórzanej sofy można zastosować model tapicerowany w jasnej tkaninie o drobnym splocie, który nie dominuje przestrzeni, lecz ją dopełnia.
Oświetlenie jako narzędzie „odchudzania” przestrzeni
Odpowiednio zaprojektowane **oświetlenie** jest kluczowe dla uzyskania lekkiej formy. Światło rozproszone, wielopunktowe, pozwala zniwelować ostre kontrasty i głębokie cienie, które wizualnie „zagęszczają” wnętrze. Zamiast jednego, dominującego żyrandola warto wprowadzić kilka źródeł światła o różnym charakterze: sufitowe oprawy wpuszczane, kinkiety, lampy stojące i stołowe.
Delikatne podświetlenie mebli, np. listwy LED pod szafkami kuchennymi czy w niszach regałów, pozwala wydobyć kształt brył bez dodawania im ciężaru. Ważne jest także odpowiednie operowanie temperaturą barwową – neutralne lub ciepłe, lecz nie przesadnie żółte światło, sprzyja łagodnej percepcji przestrzeni. Efekt lekkiej formy wzmocni większy dostęp do światła dziennego poprzez ograniczenie ciężkich zasłon na rzecz rolet lub lekkich firan.
Kolorystyka i stopień nasycenia barw
W lekkiej formie kolorystyka pełni rolę tła, które nie konkuruje z bryłami. Dominują barwy jasne, rozbielone i neutralne, takie jak odcienie bieli, beżu, szarości czy delikatne pastele. Jednak istotą nie jest całkowite wyeliminowanie koloru, lecz kontrola jego nasycenia i ilości. Mocniejsze barwy stosuje się punktowo – na pojedynczym meblu, fragmencie ściany czy w dodatkach – aby nie przeciążyć kompozycji.
Przykładowo w pokoju dziennym o lekkiej formie ściany mogą być utrzymane w jasnym odcieniu, podłoga w naturalnym, niezbyt ciemnym drewnie, a kolor wprowadza się za pomocą lekkiego fotela w intensywniejszym kolorze lub grafiki na ścianie. Dzięki temu przestrzeń pozostaje klarowna, a akcenty kolorystyczne nie tworzą wrażenia nadmiaru.
Kompozycja przestrzeni i organizacja funkcji
Otwarta przestrzeń i płynne strefowanie
Jednym z najskuteczniejszych sposobów na uzyskanie lekkiej formy jest stosowanie otwartych układów funkcjonalnych. Zamiast dzielenia przestrzeni masywnymi przegrodami, stosuje się płynne przenikanie stref: kuchni, jadalni i salonu, części dziennej i komunikacyjnej, miejsca pracy i wypoczynku. Granice między nimi zaznacza się subtelnymi środkami – zmianą materiału podłogi, kierunku ułożenia desek, różnicą wysokości oświetlenia czy ustawieniem mebli.
Takie podejście pozwala wizualnie powiększyć metraż i zapewnia lepszą cyrkulację światła dziennego. W lekkiej formie szczególnie istotne jest ograniczenie przypadkowych podziałów, takich jak dodatkowe ścianki bez realnej funkcji. Zastępuje się je elementami mobilnymi: parawanami, regałami ażurowymi czy szklanymi przesuwanymi drzwiami, które można otworzyć, gdy potrzebna jest większa ciągłość przestrzeni.
Porządek wizualny i redukcja chaosu
Porządek wizualny jest jednym z fundamentów lekkiej formy. Osiąga się go poprzez konsekwentne stosowanie powtarzalnych rozwiązań: jednolitej linii górnej i dolnej zabudowy meblowej, podobnych szerokości frontów, ograniczonej liczby typów uchwytów czy podobnego kształtu opraw oświetleniowych. Im bardziej spójny język form, tym łatwiej o wrażenie harmonii.
Chaos wizualny często wynika z nagromadzenia przedmiotów o różnej skali, kształcie i kolorze. W lekkiej formie dąży się do uporządkowania tych elementów poprzez systemy przechowywania: zamykane szafki, ukryte schowki, pojemne szafy w zabudowie. Elementy eksponowane na widoku – książki, dekoracje, ceramika – są dobierane bardziej selektywnie, tak aby półki nie były przeładowane, a ich zawartość wspierała ogólną kompozycję, zamiast ją zakłócać.
Cyrkulacja, linie widokowe i „oddech” wokół mebli
Odpowiednia cyrkulacja, czyli możliwość swobodnego przemieszczania się po wnętrzu, to kolejny aspekt lekkiej formy. Szerokość przejść, sposób ustawienia mebli oraz rozmieszczenie drzwi i okien wpływają na to, czy przestrzeń odbieramy jako przyjazną, czy zatłoczoną. W lekkiej formie zakłada się pozostawienie „oddechu” wokół mebli – zamiast dosuwania każdego elementu do ściany, planuje się niewielkie odsunięcia, pozwalające światłu i powietrzu swobodnie „opływać” bryły.
Istotne są także linie widokowe – czyli to, co widzimy, wchodząc do pomieszczenia lub przemieszczając się po nim. Lekka forma zakłada, że pierwszoplanowe elementy nie blokują dalszego widoku. Przykładowo niska sofa ustawiona w poprzek salonu pozwala widzieć dalszą część pomieszczenia, podczas gdy wysoki, pełny regał ustawiony w tym samym miejscu mógłby zamknąć perspektywę i sprawić, że pokój wyda się mniejszy.
Ergonomia jako warunek lekkości
Ergonomia, czyli dostosowanie przestrzeni do potrzeb użytkownika, ma bezpośredni wpływ na odczucie lekkości. Zbyt gęsto ustawione meble, źle zaplanowane wysokości blatów czy niewygodne ciągi komunikacyjne sprawiają, że wnętrze odbierane jest jako trudne w użytkowaniu i „ciężkie” psychicznie. W lekkiej formie ergonomia jest priorytetem: wysokości siedzisk, odległości między stołem a ścianą, dostęp do szaf i szuflad są dokładnie przemyślane.
W praktyce oznacza to np. zachowanie odpowiednich odległości między stołem a ścianami, tak by można było wygodnie odsunąć krzesło i przejść za siedzącą osobą, a także unikanie „ślepych” narożników, które wymagają niewygodnych ruchów, by dostać się do zawartości szafek. Wnętrze, w którym ciało porusza się swobodnie, bez przeszkód i kolizji, jest postrzegane jako lżejsze i bardziej przyjazne.
Przykłady zastosowania lekkiej formy w różnych pomieszczeniach
Salon: przestrzeń dzienna o zbalansowanej formie
W salonie lekka forma przejawia się w starannie dobranym zestawie mebli wypoczynkowych i ograniczonej liczbie masywnych elementów. Zamiast wielkiej, narożnej sofy zajmującej większość pomieszczenia, można wybrać mniejszą sofę i jeden lub dwa lekkie fotele. Stolik kawowy bywa ażurowy lub szklany, co pozwala zachować ciągłość podłogi i nie „zatrzymuje” wzroku.
Ściana telewizyjna w lekkiej formie nie musi być rozbudowaną zabudową na całą szerokość pomieszczenia. Często stosuje się prosty, niski mebel RTV i kilka otwartych półek, pozostawiając fragmenty ściany wolne. Dekoracje – rośliny, lampy, obrazy – dobiera się tak, aby ich liczba i skala nie dominowały nad głównymi funkcjami salonu. Przykładem może być salon w jasnej tonacji z jedną, lekko przyciemnioną ścianą akcentową, sofą na wysokich nóżkach, delikatnym dywanem i kilkoma roślinami o smukłych pokrojach, które dodają życia bez przytłoczenia.
Kuchnia i jadalnia: lekkość w przestrzeni roboczej
W kuchni lekka forma ma szczególne znaczenie, ponieważ to pomieszczenie, w którym łatwo o nadmiar sprzętów i przedmiotów na widoku. Podstawą jest przemyślana zabudowa, która pozwala na ukrycie większości urządzeń i akcesoriów za jednolitymi frontami. Otwarte półki stosuje się selektywnie – np. na naczynia dekoracyjne lub codziennie używane, starannie uporządkowane elementy – tak aby nie tworzyły wrażenia bałaganu.
W jadalni lekka forma przejawia się w doborze stołu i krzeseł: modele o zwężanych nogach, cienkich blatach czy oparciach o filigranowej konstrukcji pozwalają zachować przejrzystość. Zamiast ciężkiego kredensu można zastosować delikatny, podwieszony bufet. Przykładem jest jadalnia z okrągłym stołem na jednej nodze, otoczonym krzesłami o lekkiej konstrukcji metalowej lub drewnianej, oraz prostym oświetleniem punktowym nad blatem, które nie dominuje całego pomieszczenia.
Sypialnia: lekka forma sprzyjająca wypoczynkowi
Sypialnia jest miejscem, gdzie lekka forma bezpośrednio wpływa na jakość snu i regeneracji. Podstawą jest łóżko, które choć może być wyraźnym punktem centralnym, nie powinno zdominować całego pomieszczenia. Drewniana rama na smukłych nogach, tapicerowany zagłówek o prostym kształcie i brak rozbudowanych, masywnych pojemników pod łóżkiem sprzyjają wrażeniu lekkości.
Szafy i komody w sypialni projektuje się tak, by ich fronty tworzyły jednolitą, spokojną płaszczyznę – bez nadmiaru podziałów, frezów i kontrastów kolorystycznych. Zamiast ciężkich firan i zasłon stosuje się rolety lub lekkie tkaniny, które można swobodnie odsłaniać i zasłaniać. Oświetlenie w sypialni ma charakter miękki, rozproszony – światło ogólne uzupełniane jest przez lampki przy łóżku i ewentualnie delikatne podświetlenie wewnątrz szaf. Przykładowa sypialnia o lekkiej formie to pomieszczenie z jasną podłogą, łóżkiem w neutralnej tkaninie, ukrytą szafą wnękową i jednym obrazem nad zagłówkiem zamiast galerii wielu różnorodnych grafik.
Łazienka i przestrzenie pomocnicze
W łazience lekka forma jest osiągana poprzez ograniczenie wizualnego ciężaru ceramiki oraz zabudów. Umywalki nablatowe o prostej linii, podwieszane szafki, kabiny prysznicowe z niemal niewidocznymi profilami i dużymi taflami szkła sprawiają, że przestrzeń wydaje się większa i bardziej uporządkowana. Płytki w jednolitych, jasnych tonacjach, z niewielką liczbą wzorów i formatów, tworzą spokojne tło.
W pomieszczeniach pomocniczych – garderobach, pralniach, przedpokojach – lekka forma jest szczególnie pożądana, ponieważ to często niewielkie przestrzenie o dużym natężeniu funkcji. Zamknięte zabudowy od podłogi do sufitu, jednolita kolorystyka frontów i ograniczona liczba widocznych przedmiotów dają wrażenie porządku oraz optycznie powiększają pomieszczenie. Przykładowo w przedpokoju zamiast wielu pojedynczych wieszaków i półek można zaprojektować jedną, spójną szafę wnękową z wnęką na odwieszenie płaszcza i odstawienie butów, pozostawiając resztę ścian względnie wolną.
Techniki i strategie osiągania lekkiej formy
Ażurowość, transparentność i przenikanie warstw
Jedną z charakterystycznych technik jest stosowanie elementów ażurowych i transparentnych, które pozwalają na częściowe przenikanie wzroku przez ich strukturę. Dotyczy to zarówno przegród (np. regały bez tylnej ścianki, lekkie ścianki lamelowe), jak i pojedynczych mebli (krzesła o otwartych oparciach, stoły z przeszklonym blatem). Takie rozwiązania tworzą fizyczne granice funkcji, nie zatrzymując jednocześnie światła i perspektywy.
W praktyce ażurowa ścianka z pionowych lameli może oddzielać salon od korytarza, zachowując poczucie otwartości. Transparentne krzesła przy stole w małej jadalni pozwalają widzieć dalej, niż gdyby zastosowano ciężkie, pełne oparcia. Przenikanie warstw – ścian, mebli, tkanin – sprawia, że wnętrze zyskuje głębię, ale nie staje się przeładowane.
Ukryte przechowywanie i integracja zabudów
Istotną strategią jest projektowanie pojemnych, ale wizualnie spokojnych zabudów. Szafy, regały i schowki są integrowane z architekturą wnętrza tak, aby stanowiły jednolite płaszczyzny, często w kolorze zbliżonym do ścian. Dzięki temu ich obecność nie jest dominująca, a wnętrze wydaje się mniej zagracone. Drzwi bez widocznych uchwytów, systemy tip-on oraz ukryte cokoły wzmacniają ten efekt.
Przykładowo w niewielkim mieszkaniu można zaprojektować zabudowę wzdłuż jednej ściany od przedpokoju po salon, w której ukryte będą szafy na ubrania, schowek na sprzęty domowe oraz regał na książki. Z zewnątrz tworzy to jednolitą, prostą formę, natomiast wewnątrz zapewnia dużą funkcjonalność. Tego typu rozwiązania są podstawą lekkiej formy w niewielkich przestrzeniach, gdzie każdy widoczny przedmiot ma większy wpływ na ogólny odbiór wnętrza.
Modulacja detalu i ograniczenie ornamentu
Detale w lekkiej formie są obecne, ale zmodulowane tak, aby nie dominowały nad całością. Zamiast złożonych frezów, rzeźbionych listew czy mocno profilowanych frontów stosuje się proste, subtelne podziały. Ornament, jeśli się pojawia, ma często postać delikatnej faktury materiału: tkaniny o wyraźniejszym splocie, drobnego ryflowania na froncie mebla czy strukturalnej farby na fragmencie ściany.
Nadmierna liczba silnych akcentów dekoracyjnych – jak bogato zdobione lampy, wzorzyste tapety na wielu ścianach i rozbudowane sztukaterie jednocześnie – jest sprzeczna z ideą lekkiej formy. W jej ramach wybiera się zwykle jeden, wyrazisty motyw i buduje wokół niego spokojne tło. Przykładem może być salon z jedną dekoracyjną lampą o rzeźbiarskiej formie nad stołem i resztą opraw oświetleniowych o prostym, dyskretnym kształcie.
Świadome operowanie pustką
Pustka, czyli brak zabudowy lub dekoracji na danym fragmencie ściany czy podłogi, jest pełnoprawnym narzędziem projektowym w koncepcji lekkiej formy. Pozostawienie wolnych przestrzeni pozwala wybrzmieć temu, co zostało wprowadzone do wnętrza, i zapobiega poczuciu przeładowania. Umiejętne posługiwanie się pustką wymaga dyscypliny – opiera się na rezygnacji z dodatkowych przedmiotów, nawet jeśli same w sobie są estetyczne.
W praktyce może to oznaczać np. świadomą decyzję o pozostawieniu jednej ściany w salonie zupełnie wolnej od obrazów i półek, mimo że kusi, aby wykorzystać ją w całości. Ta „przerwa” wizualna sprawia, że wzrok ma miejsce na odpoczynek, a wnętrze odbierane jest jako bardziej eleganckie i przemyślane. Pustka staje się równoważnym elementem kompozycji, a nie tylko brakiem wypełnienia.
Lekka forma a style wnętrzarskie i trendy
Nowoczesność, skandynawski klimat i japandi
Lekka forma jest szczególnie widoczna w nurcie nowoczesnym, skandynawskim oraz w stylu japandi. W nowoczesnych aranżacjach stawia się na proste bryły, gładkie powierzchnie i ograniczoną paletę barw, co wspiera wyraźnie odczuwalną lekkość. Styl skandynawski dodaje do tego ciepło naturalnych materiałów i miękkich tekstyliów, co sprawia, że lekka forma staje się bardziej przytulna, mniej sterylna.
W nurcie japandi – łączącym estetykę japońską ze skandynawską – lekka forma przybiera postać bardzo przemyślanej prostoty. Wnętrza są pozbawione zbędnych przedmiotów, dominują naturalne materiały, a każdy element ma wyraźną funkcję. Dzięki temu osiąga się równowagę między spokojem a ciepłem, co czyni ten kierunek szczególnie interesującym dla osób ceniących minimalistyczne, ale przyjazne przestrzenie.
Klasyka, eklektyzm i reinterpretacja ciężkich stylów
Lekka forma nie jest zarezerwowana wyłącznie dla stylistyk nowoczesnych. Można ją z powodzeniem zastosować także w aranżacjach klasycznych czy eklektycznych, o ile świadomie ograniczy się liczbę ciężkich elementów i dopilnuje spójności kompozycji. W klasyce zamiast masywnych mebli z bogatą ornamentyką na każdej ścianie, wybiera się kilka reprezentacyjnych elementów – np. elegancki stół, klasyczne fotele – a resztę wyposażenia projektuje w prostszej formie.
W eklektyzmie lekka forma polega na wyważonym łączeniu różnych stylów i epok. Zestawia się np. jeden historyczny mebel o wyraźnej formie z kilkoma współczesnymi, prostszymi bryłami, unikając kumulacji wielu ciężkich obiektów w jednym miejscu. Dzięki temu wnętrze zyskuje charakter i głębię, ale nie traci na przejrzystości i wygodzie użytkowania.
Trendy proekologiczne i zrównoważony design
Silne tendencje proekologiczne we współczesnym projektowaniu sprzyjają lekkiej formie. Zrównoważony design zakłada przemyślany dobór przedmiotów, długowieczność mebli i ograniczenie nadmiernej konsumpcji. Wnętrza projektowane w tym duchu są zazwyczaj pozbawione zbędnych elementów, a to bezpośrednio przekłada się na ich wizualną i funkcjonalną lekkość.
Wybór trwałych, ponadczasowych form zamiast sezonowych, mocno dekoracyjnych rozwiązań sprawia, że wnętrza wolniej się starzeją i wymagają mniejszych zmian w czasie. W ten sposób lekka forma zyskuje wymiar etyczny: zachęca do świadomego, selektywnego podejścia do wyposażania przestrzeni, w której najważniejsze jest dobrostan użytkownika i jakość otoczenia.
Cyfryzacja, praca zdalna i nowe funkcje w lekkiej formie
Rozwój pracy zdalnej i hybrydowej spowodował, że coraz częściej wprowadzamy do wnętrz strefy biurowe, stanowiska do nauki i przestrzenie warsztatowe. Lekka forma staje się narzędziem radzenia sobie z tą wielofunkcyjnością na ograniczonym metrażu. Wbudowane biurka, składane blaty, mobilne kontenery na dokumenty czy półki o niewielkiej głębokości pozwalają włączyć funkcję pracy do wnętrza bez tworzenia wrażenia zagracenia.
Przykładem może być pokój dzienny, w którym miejsce do pracy zorganizowano we wnęce z zabudową na wymiar: po zamknięciu frontów przestrzeń wygląda jak spokojna ściana meblowa, a biurko „znika”. Tego typu rozwiązania umożliwiają łączenie różnych trybów życia w jednym pomieszczeniu, przy zachowaniu przejrzystości i ładu przestrzennego, co stanowi istotę lekkiej formy.