Hierarchia stref w projektowaniu wnętrz to uporządkowanie przestrzeni mieszkalnej lub użytkowej według ważności i funkcji, jakie pełnią poszczególne obszary. Określa, które części wnętrza są reprezentacyjne, które sprzyjają relaksowi, a które mają charakter techniczny lub pomocniczy. Dobrze zaplanowana hierarchia stref pozwala intuicyjnie poruszać się po pomieszczeniu, zwiększa komfort użytkowania, wspiera ergonomię i wzmacnia zamierzony charakter aranżacji. Jest to jedno z kluczowych narzędzi w rękach projektanta, służące do kształtowania funkcjonalnego i estetycznego układu mieszkania, domu czy biura.
Hierarchia stref jako narzędzie porządkowania przestrzeni
Definicja i podstawowe pojęcia
Pod pojęciem hierarchii stref rozumie się systemowe uporządkowanie różnych części wnętrza według ich roli w codziennym użytkowaniu. Na najwyższym poziomie znajdują się najczęściej strefy reprezentacyjne, następnie półprywatne, prywatne i techniczne. Taki układ pozwala projektantowi świadomie rozprowadzać ciągi komunikacyjne, planować ustawienie mebli oraz rozkład oświetlenia.
Hierarchia nie dotyczy wyłącznie funkcji, ale również percepcji wizualnej. Oznacza to, że część przestrzeni powinna stanowić wyraźny punkt skupienia uwagi, podczas gdy inne obszary pozostają tłem. Dzięki temu wnętrze jest czytelne, a użytkownik nie jest przytłoczony nadmiarem bodźców. Strefa o najwyższym znaczeniu zostaje podkreślona poprzez formę, kolor, fakturę lub światło, natomiast strefy wspierające pozostają bardziej neutralne.
Rola hierarchii w ergonomii i komforcie
Hierarchia stref ma kluczowe znaczenie dla ergonomii. Umożliwia takie ułożenie funkcji, by codzienne czynności były możliwie najprostsze i najkrótsze. Przykładowo, logiczne jest sąsiedztwo strefy kuchennej i jadalnianej, a jednocześnie oddzielenie ich od strefy snu. Wprowadzenie jasnej hierarchii sprawia, że wnętrze “prowadzi” użytkownika, ograniczając liczbę zbędnych kroków i skrótów.
Dobrze zaplanowana struktura stref sprzyja również poczuciu prywatności. Gość zaproszony do mieszkania od razu trafia do strefy dziennej lub wejściowej, a nie do najbardziej intymnych części domu. Odpowiednio zaznaczone przejścia między strefami chronią przed wrażeniem chaosu i dają użytkownikom poczucie kontroli nad własną przestrzenią. W rezultacie rośnie zarówno komfort psychiczny, jak i funkcjonalność wnętrza.
Relacja między hierarchią stref a stylistyką wnętrza
Hierarchia stref wpływa także na odbiór stylu wnętrza. Minimalistyczne aranżacje wzmacniają odczucie ładu właśnie poprzez czytelne rozdzielenie funkcji i ograniczenie ilości elementów w strefach mniej istotnych. We wnętrzach eklektycznych hierarchia zapobiega wrażeniu bałaganu, nawet gdy pojawia się bogactwo kolorów, wzorów i form.
Styl klasyczny często akcentuje oś główną i wyraźny punkt centralny, np. kominek w salonie, wokół którego organizowana jest reszta wyposażenia. Z kolei w projektach nowoczesnych strefy bywają płynne, ale nadal zachowana jest ich hierarchia: obszar centralny jest wyraźnie podkreślony, a poboczne strefy pozostają prostsze i mniej dekoracyjne. Dzięki temu użytkownik bez trudu odczytuje logikę wnętrza, nawet jeśli granice są umowne.
Psychologiczne znaczenie czytelnego podziału
Czytelna hierarchia stref oddziałuje na psychikę użytkownika. Człowiek czuje się bardziej bezpiecznie i swobodnie w przestrzeni, której strukturę może łatwo zrozumieć. Jasne wskazanie miejsca do pracy, wypoczynku czy przyjmowania gości redukuje napięcie i ułatwia organizację dnia.
Wnętrze pozbawione hierarchii stref może być odbierane jako męczące i przytłaczające, nawet jeśli jest estetycznie urządzone. Nieuporządkowana przestrzeń utrudnia koncentrację, sprzyja rozproszeniu uwagi i może potęgować wrażenie ciągłego bałaganu. Z tego względu hierarchia stref staje się istotnym narzędziem nie tylko projektowym, ale również wspierającym komfort psychiczny użytkowników.
Podstawowe typy stref we wnętrzach mieszkalnych
Strefa dzienna jako przestrzeń reprezentacyjna
Strefa dzienna obejmuje zazwyczaj salon, jadalnię i często otwartą kuchnię. Jest to obszar o najwyższej randze reprezentacyjnej, w którym przyjmuje się gości i spędza czas z domownikami. W hierarchii stref zajmuje pozycję centralną, zarówno fizycznie, jak i symbolicznie. To tutaj najczęściej znajduje się główny punkt kompozycyjny, który nadaje kierunek całej aranżacji.
W salonie funkcje są zazwyczaj grupowane wokół dwóch głównych osi: wypoczynku i kontaktu. Strefa wypoczynku skupia się wokół kanapy, foteli i stolika kawowego, natomiast strefa kontaktu obejmuje telewizor, kominek, domowe centrum multimedialne lub widok za oknem. Ustawienie mebli powinno jasno wskazywać, które miejsce ma największe znaczenie – np. sofa skierowana w stronę kominka lub dużego okna podkreśla rangę tej części jako dominującej w przestrzeni.
Strefa prywatna i jej ochrona
Strefa prywatna obejmuje sypialnie, garderoby, łazienki przyległe do sypialni oraz miejsca przeznaczone wyłącznie dla domowników. W hierarchii stref ma charakter wycofany: dostęp do niej powinien być ograniczony i niejako filtrowany przez strefę dzienną. Rozwiązania projektowe często polegają na umieszczaniu sypialni w głębi mieszkania, z dala od wejścia, aby zapewnić większe poczucie intymności.
Ochrona tej strefy polega zarówno na odpowiednim układzie funkcjonalnym, jak i na zastosowaniu materiałów wykończeniowych sprzyjających wyciszeniu. Drzwi pełne, tekstylia tłumiące dźwięki czy miękkie wykładziny pomagają oddzielić strefę prywatną od bardziej ruchliwych części domu. Dzięki temu użytkownicy mogą odpoczywać niezależnie od tego, co dzieje się w części dziennej.
Strefa pracy i nauki
Strefa pracy w mieszkaniu może być wyodrębniona na różne sposoby: jako osobne pomieszczenie, aneks biurowy w salonie, fragment sypialni lub miejsca przy kuchennym blacie. W hierarchii stref sytuowana jest pomiędzy strefą dzienną a prywatną, ponieważ wymaga zarówno koncentracji, jak i relatywnej dostępności. Kluczowe jest, aby strefa ta była czytelnie zdefiniowana, nawet gdy zajmuje niewielki fragment większego pokoju.
Wyraźne rozdzielenie strefy pracy od strefy wypoczynku pomaga zachować równowagę między aktywnością a relaksem. Biurko w sypialni warto wizualnie odgrodzić, tak by nie dominowało w odbiorze pomieszczenia przeznaczonego do snu. Można to osiągnąć za pomocą parawanu, regału ażurowego, zasłony lub zmianą koloru ściany w strefie roboczej. Dzięki temu użytkownik ma poczucie, że praca ma swoje miejsce, ale nie przejmuje kontroli nad całym wnętrzem.
Strefy pomocnicze i techniczne
Strefy pomocnicze obejmują przedpokój, wiatrołap, pomieszczenia gospodarcze, pralnie, spiżarnie oraz wszelkie przestrzenie służące przechowywaniu. Choć zwykle zajmują niższą pozycję w hierarchii, ich właściwe zaprojektowanie ma ogromny wpływ na funkcjonalność całego mieszkania. Brak przemyślanego miejsca na przechowywanie powoduje, że rzeczy zaczynają “zalewać” część dzienną, zakłócając jej reprezentacyjny charakter.
Wnętrza techniczne, takie jak kotłownie, schowki czy garderoby, powinny być ulokowane w taki sposób, by nie przeciąć naturalnych ciągów komunikacyjnych między strefami o wyższej randze. Jednocześnie muszą pozostać łatwo dostępne na co dzień. Umiejętne ukrycie drzwi do pomieszczeń pomocniczych (poprzez zabudowę na wymiar lub spójne wykończenie) pozwala zachować porządek wizualny, wzmacniając czytelność głównych stref.
Hierarchia stref w mieszkaniu otwartym i zamkniętym
Układ zamknięty: tradycyjny podział pomieszczeń
W układach zamkniętych hierarchia stref opiera się na wyraźnych granicach konstrukcyjnych. Każda funkcja posiada odrębne pomieszczenie: salon, oddzielna kuchnia, wydzielona jadalnia, osobne sypialnie. Drzwi i ściany są naturalnym narzędziem porządkowania przestrzeni, a hierarchia ujawnia się przede wszystkim w rozmieszczeniu tych pomieszczeń względem wejścia i wobec siebie.
Przykładowo, w klasycznym mieszkaniu strefa wejściowa prowadzi do korytarza, z którego wchodzi się do salonu. Dopiero z salonu lub dalszej części korytarza dostępne są sypialnie. Rozkład ten jednoznacznie wskazuje, które przestrzenie są ogólnodostępne, a które zastrzeżone dla domowników. Projektant może wzmacniać tę hierarchię przez różnice w materiałach, kolorystyce czy skali mebli, nawet jeśli ściany i drzwi już same w sobie dzielą funkcje.
Układ otwarty: płynne granice, wyraźna hierarchia
W układach otwartych, gdzie kuchnia, jadalnia i salon tworzą jedną dużą przestrzeń, hierarchia stref staje się szczególnie istotna. Brak ścian wymaga zastosowania innych środków, aby użytkownik rozumiał, jak poruszać się po wnętrzu i gdzie znajdują się poszczególne funkcje. Strefy wyznacza się wówczas za pomocą kompozycji mebli, oświetlenia, dywanów, podziałów w posadzce lub różnic w wysokości sufitu.
W przestrzeni otwartej centralny punkt stanowi zazwyczaj część wypoczynkowa salonu. Kuchnia, choć istotna, bywa umieszczona na uboczu, częściowo ukryta za wyspą lub półwyspem. Jadalnia zaś pełni funkcję pośrednią, łącząc wizualnie i funkcjonalnie te dwie strefy. Wewnętrzna hierarchia polega tu na tym, że część wypoczynkowa jest najbardziej eksponowana, a kuchnia i strefy pomocnicze pozostają mniej widoczne z dalszych części mieszkania.
Środki kształtowania hierarchii w przestrzeni otwartej
Aby zbudować przejrzystą hierarchię w otwartym planie, projektanci korzystają z kilku kluczowych narzędzi. Jednym z nich jest zróżnicowanie oświetlenia: mocniejsze i bardziej dekoracyjne oprawy nad stołem jadalnianym lub w centralnej części salonu skupiają uwagę, podczas gdy w kuchni stosuje się oświetlenie bardziej techniczne i dyskretne. W ten sposób światło wskazuje, które miejsce ma wyższą rangę w kompozycji wnętrza.
Innym narzędziem są zróżnicowane materiały posadzki. Zastosowanie bardziej wyrazistej podłogi w części dziennej, a spokojniejszej i odporniejszej na zabrudzenia w kuchni, pozwala intuicyjnie odczytać przejście między strefami. Podobną funkcję pełnią dywany, które wydzielają część wypoczynkową, pozostawiając ciągi komunikacyjne wolne. Meble ustawione w układzie wyspowym, np. sofa odwrócona plecami do kuchni, dodatkowo wzmacniają poczucie, że salon jest oddzielną, ważniejszą strefą.
Przejścia między strefami jako element kompozycji
W układach zarówno otwartych, jak i zamkniętych, kluczowe znaczenie mają przejścia między strefami. Są one nie tylko technicznym łącznikiem między funkcjami, lecz także ważnym elementem kompocyjnym. Dobrze zaplanowane przejście stanowi rodzaj filtra – stopniowo zmienia się tam charakter przestrzeni, kolorystyka czy natężenie światła, sygnalizując, że użytkownik zbliża się do innej strefy.
Przykładowo, przejście z części dziennej do prywatnej może być zaznaczone zwężeniem korytarza, zmianą koloru ścian lub zastosowaniem innego rodzaju podłogi. W przestrzeni otwartej rolę takiego filtra pełni np. wyspa kuchenna lub regał ażurowy, który nie zamyka widoku, ale wyraźnie rozdziela funkcje. Świadomie zaprojektowane przejścia pomagają użytkownikom lepiej orientować się w hierarchii wnętrza i ułatwiają codzienne korzystanie z przestrzeni.
Zasady planowania hierarchii stref w praktyce projektowej
Analiza potrzeb użytkowników
Planowanie hierarchii stref zawsze rozpoczyna się od analizy stylu życia i potrzeb użytkowników. Inaczej zostanie ukształtowana hierarchia w mieszkaniu singla pracującego z domu, inaczej w lokalu rodziny z dziećmi, a jeszcze inaczej w apartamencie przeznaczonym głównie do reprezentacji. Projektant musi określić, które funkcje są najbardziej istotne, jakie aktywności są dominujące i jak wygląda typowy rytm dnia mieszkańców.
Na tej podstawie ustala się priorytety: czy najważniejsza jest przestronna strefa dzienna, czy raczej rozbudowana część prywatna, a może pojemne strefy przechowywania. Hierarchia stref odzwierciedla hierarchię wartości użytkownika. Osoba, która często przyjmuje gości, potrzebuje wyeksponowanej, komfortowej części dziennej, natomiast ktoś ceniący spokój i izolację będzie oczekiwał lepiej rozbudowanej strefy snu i pracy, odsuniętej od wejścia.
Logika ciągów komunikacyjnych
Ciągi komunikacyjne są szkieletem, na którym opiera się hierarchia stref. Od wejścia prowadzi główna droga, która powinna możliwie szybko wprowadzać użytkownika do strefy dziennej, bez konieczności przechodzenia przez najbardziej prywatne części mieszkania. Następnie z części dziennej rozwijają się połączenia do strefy nocnej, pracy i pomieszczeń pomocniczych.
Źle zaprojektowane ciągi, przecinające bezpośrednio sypialnie lub łazienki gości, naruszają hierarchię stref i obniżają komfort. Projektant dąży do tego, by ruch odbywał się po obrzeżach ważniejszych stref, a nie przez ich środek. Przykładem może być salon, w którym wejście na balkon nie prowadzi przez środek strefy wypoczynku, lecz wzdłuż jej krawędzi, co pozwala zachować spójność kompozycji.
Rola punktów centralnych i akcentów
Hierarchia stref jest wzmacniana przez zastosowanie punktów centralnych i akcentów wizualnych. W salonie może to być ściana telewizyjna, kominek, duże okno z widokiem, efektowna lampa lub charakterystyczny mebel. Umieszczenie takiego punktu w odpowiednim miejscu przyciąga wzrok i jednoznacznie wskazuje, gdzie znajduje się główna strefa aktywności.
W strefie jadalnianej akcentem jest zazwyczaj stół, podkreślony przez oświetlenie i kompozycję krzeseł. W sypialni rolę tę pełni łóżko, wyeksponowane na tle zagłówka. Mniej istotne strefy, jak komunikacja czy przechowywanie, pozostają wizualnie spokojniejsze, co pozwala budować naturalną hierarchię w odbiorze przestrzeni. Projektant świadomie decyduje, gdzie zastosować silne akcenty, aby nie rozpraszać uwagi użytkownika zbyt wieloma konkurującymi punktami.
Detale wzmacniające odczuwanie stref
Poza głównymi decyzjami funkcjonalnymi i kompozycyjnymi o hierarchii stref decydują detale: dobór materiałów, kolorystyki, oświetlenia i tekstur. Strefy o wyższej randze często otrzymują bogatsze wykończenie: szlachetną podłogę, wyrazistą okładzinę ścienną, bardziej rozbudowane oświetlenie warstwowe. Strefy pomocnicze są wykończone prościej, przy użyciu materiałów łatwych w utrzymaniu.
Kolor również kształtuje hierarchię. Intensywniejsze barwy stosuje się zwykle w centralnych częściach wnętrza, podczas gdy korytarze, przejścia i strefy techniczne utrzymuje się w spokojniejszej palecie. Zróżnicowanie faktur – gładkich, połyskujących, matowych, chropowatych – pomaga użytkownikowi odczytać, które fragmenty przestrzeni są najważniejsze, a które mają charakter tła. Wszystkie te elementy razem budują spójny system, w którym hierarchia stref staje się odczuwalna, nawet jeśli nie jest świadomie analizowana.
Przykłady zastosowania hierarchii stref w różnych typach wnętrz
Mieszkanie typu studio
W mieszkaniu typu studio wszystkie funkcje: sen, praca, relaks i przygotowywanie posiłków, mieszczą się w jednym większym pomieszczeniu. Hierarchia stref jest wówczas szczególnie istotna, ponieważ brak ścian sprzyja wizualnemu chaosowi. Projektant musi stworzyć jasny podział na część dzienną, nocną i roboczą przy pomocy ustawienia mebli, oświetlenia i dodatków.
Przykładowo, łóżko może zostać ustawione w najdalszej części pomieszczenia, częściowo osłonięte regałem lub ażurową ścianką. W okolicach wejścia lokalizuje się miniaturowy przedpokój z miejscem na buty i odzież, a bliżej okna – strefę dzienną z sofą i stołem. Kuchnia przy jednej ze ścian stanowi tło, natomiast głównym punktem staje się część wypoczynkowa. Tak zaprojektowana hierarchia stref sprawia, że mimo niewielkiego metrażu użytkownik ma poczucie porządku i czytelnego układu.
Dom jednorodzinny z podziałem na kondygnacje
W domu jednorodzinnym hierarchia stref często pokrywa się z podziałem na kondygnacje. Parter pełni zazwyczaj funkcję dzienną i reprezentacyjną: znajduje się tam salon, kuchnia, jadalnia, strefa wejściowa oraz ewentualna toaleta dla gości. Piętro przeznaczone jest dla strefy prywatnej: sypialni, łazienek i garderób. Poddasze lub piwnica mogą pełnić funkcje dodatkowe, np. pracowni, siłowni, pomieszczeń technicznych.
Takie rozwiązanie wyraźnie porządkuje przestrzeń i wzmacnia hierarchię. Gość, wchodząc do domu, porusza się głównie w obrębie parteru, rzadko zyskując wgląd w strefę prywatną. Schody stają się granicą między częścią otwartą a zastrzeżoną dla domowników. Projektant może dodatkowo wzmocnić to wrażenie, stosując inne materiały i kolorystykę na poszczególnych kondygnacjach, podkreślając różne poziomy intymności.
Wnętrza usługowe i biurowe
Hierarchia stref ma ogromne znaczenie również w przestrzeniach usługowych i biurowych. W biurze zazwyczaj wyróżnia się strefę reprezentacyjną (recepcja, sala konferencyjna), strefę pracy (open space lub gabinety), strefy socjalne (kuchnia, strefa relaksu) oraz strefy techniczne (magazyny, serwerownie). Układ tych funkcji musi jednoznacznie komunikować użytkownikom, gdzie mogą swobodnie przebywać, a gdzie obowiązują ograniczenia.
Recepcja, jako punkt pierwszego kontaktu, znajduje się zwykle w pobliżu wejścia i ma charakter najbardziej otwarty. Dalej rozmieszczone są stanowiska pracy, a najgłębiej – pomieszczenia wymagające kontroli dostępu. W lokalach usługowych, takich jak salony kosmetyczne czy medyczne, stosuje się podobną logikę: część frontowa dla klientów, a w głębi strefy zabiegowe i zaplecze. Czytelna hierarchia stref sprzyja płynnemu ruchowi użytkowników i pozwala na zachowanie porządku organizacyjnego.
Przestrzenie wielofunkcyjne i adaptowane
Wnętrza wielofunkcyjne, takie jak lofty, przestrzenie postindustrialne czy mieszkania adaptowane z dawnych biur, często wymagają zbudowania hierarchii stref od podstaw. Oryginalny układ może nie posiadać wyraźnego podziału na część dzienną i prywatną, dlatego projektant musi je wprowadzić za pomocą współczesnych rozwiązań aranżacyjnych.
W takich przestrzeniach stosuje się modułowe meble, mobilne ścianki, kurtyny tekstylne czy zmienne oświetlenie, które pozwala przeorganizować hierarchię stref w ciągu dnia. Przykładowo, w ciągu dnia większą rangę ma strefa pracy lub aktywności, natomiast wieczorem najważniejsza staje się część wypoczynkowa. Elastyczna hierarchia stref wymaga przemyślanego projektu, który uwzględnia różne scenariusze użytkowania i umożliwia ich płynne przełączanie bez utraty czytelności przestrzeni.
Techniki wizualnego i funkcjonalnego wyznaczania hierarchii stref
Kontrast i spójność w kolorystyce
Kolor jest jednym z najskuteczniejszych narzędzi wyznaczania hierarchii stref. Zastosowanie mocniejszej barwy na ścianie akcentowej w części dziennej przyciąga uwagę i podkreśla jej znaczenie. Strefy mniej istotne mogą zostać utrzymane w jaśniejszej, spokojniejszej palecie, co pozwala na czytelne odróżnienie ich roli. Kontrast między intensywnym kolorem a neutralnym tłem stanowi wizualny sygnał o różnej randze poszczególnych obszarów.
Jednocześnie ważna jest spójność: zbyt duża liczba odcieni i wzorów wprowadza chaos i rozmywa hierarchię. Projektant dobiera ograniczoną gamę barw, przyporządkowując je do konkretnych stref. Na przykład, chłodniejsze tony mogą dominować w strefie pracy, wspierając koncentrację, podczas gdy cieplejsze kolory pojawiają się w strefie wypoczynku, budując atmosferę relaksu. Taki podział sprawia, że użytkownik instynktownie odczuwa różnice w charakterze poszczególnych części wnętrza.
Zróżnicowanie materiałów i faktur
Materiały wykończeniowe również pomagają porządkować przestrzeń. Drewno o wyrazistym rysunku słojów może akcentować strefę dzienną, podczas gdy kafle o wysokiej odporności na wilgoć i zabrudzenia podkreślają funkcję kuchni czy przedpokoju. Zastosowanie różnych materiałów na tej samej płaszczyźnie, np. łączenie parkietu z płytkami, jasno wyznacza granice między strefami, nawet jeśli nie ma wyraźnych podziałów konstrukcyjnych.
Faktura materiału wpływa na odbiór strefy jako bardziej lub mniej reprezentacyjnej. Gładkie, połyskujące powierzchnie często kojarzą się z wyższą rangą, podczas gdy chropowate i surowe są typowe dla stref technicznych lub pomocniczych. Projektant, świadomie zestawiając różne faktury, niejako “programuje” sposób, w jaki użytkownik postrzega dane miejsce: jako centralne, poboczne, techniczne lub relaksacyjne.
Warstwowe oświetlenie
Oświetlenie pełni szczególną rolę w budowaniu hierarchii stref, ponieważ ma wpływ zarówno na funkcjonalność, jak i atmosferę wnętrza. Warstwowe podejście zakłada użycie kilku typów światła: ogólnego, zadaniowego i dekoracyjnego. Strefy o wyższej randze otrzymują zwykle bardziej rozbudowane scenariusze oświetleniowe, umożliwiające zmianę nastroju i dopasowanie do różnych aktywności.
W części wypoczynkowej salonu prócz światła ogólnego stosuje się kinkiety, lampy stojące i punktowe oprawy kierunkowe, które pozwalają stworzyć intymną atmosferę. W kuchni dominują oprawy techniczne i oświetlenie blatu roboczego, zapewniające odpowiednią ilość światła do pracy. Gra jasnością i kierunkiem światła pozwala wyraźnie wskazać, które strefy są przeznaczone do relaksu, które do aktywności, a które pełnią rolę tła komunikacyjnego.
Ustawienie mebli i mikroarchitektura wnętrza
Rozmieszczenie mebli jest jednym z najbardziej bezpośrednich sposobów wyznaczania hierarchii stref. Sofa ustawiona w centrum salonu z widokiem na główny akcent wnętrza wskazuje, że to właśnie tutaj skupia się życie domowe. Stół jadalniany umieszczony na osi wejścia do strefy dziennej sygnalizuje, że wspólne posiłki są ważnym elementem stylu życia domowników.
Mikroarchitektura wnętrza – takie elementy jak wyspy kuchenne, podesty, lekkie ścianki działowe czy wnęki – pozwala dodatkowo porządkować funkcje. Podest pod łóżkiem wydziela wizualnie strefę snu, nawet jeśli znajduje się ona w tym samym pomieszczeniu co strefa dzienna. Ażurowy regał pełni rolę filtra między częścią wypoczynkową a roboczą, umożliwiając zachowanie kontaktu wzrokowego, a jednocześnie podkreślając odmienność funkcji. W ten sposób hierarchia stref nie wymaga ciężkich ścian – wystarczy umiejętne modelowanie przestrzeni za pomocą elementów wyposażenia.