Faktura materiału to jedno z kluczowych pojęć w projektowaniu wnętrz, opisujące sposób, w jaki powierzchnia danego elementu wykończenia lub wyposażenia oddziałuje na zmysły – przede wszystkim dotyk i wzrok. Określa ona stopień gładkości, chropowatości, miękkości, połysku lub matowości, a także rytm i powtarzalność wzoru na powierzchni. Świadome operowanie fakturą pozwala projektantom kształtować atmosferę wnętrza, wpływać na odbiór proporcji, temperatury wizualnej oraz komfortu użytkowników.
Definicja faktury materiału w kontekście wnętrza
Charakterystyka pojęcia
Faktura materiału we wnętrzu oznacza zespół cech powierzchni, które można odczuć dotykiem lub dostrzec wzrokiem. Może być zarówno rzeczywista, wynikająca z realnej struktury, jak i pozorna, gdy płaska powierzchnia jedynie imituje trójwymiarowość. W praktyce projektowej faktura odnosi się do takich materiałów jak drewno, kamień, tynk, tkanina, metal, szkło czy tworzywa sztuczne oraz do tego, jak ich powierzchnia reaguje na światło, jak się starzeje i jak jest odbierana przez użytkownika.
Wymiar faktury wykracza poza samo odczucie dotykowe. Powierzchnia może wyglądać na zimną lub ciepłą, ciężką lub lekką, surową lub przytulną, nawet zanim zostanie dotknięta. Projektant wnętrz, dobierając fakturę, kształtuje więc nie tylko estetykę, lecz także psychologiczny odbiór przestrzeni, jej nastrój oraz poziom wizualnego komfortu.
Faktura a tekstura i wzór
W języku potocznym pojęcia faktura, tekstura i wzór bywają stosowane zamiennie, jednak w projektowaniu wnętrz warto je odróżniać. Faktura odnosi się przede wszystkim do fizycznej lub wizualnej struktury powierzchni, natomiast wzór opisuje układ linii, kształtów i kolorów, który może, ale nie musi, być powiązany z trójwymiarową strukturą. Tekstura bywa używana jako określenie szersze, łączące oba te aspekty.
Przykładowo gładka płytka ceramiczna z nadrukiem imitującym beton posiada wzór betonowy, lecz jej faktura pozostaje gładka. Natomiast naturalny kamień łupany ma zarówno wyrazisty wzór wynikający z przebiegu żył, jak i silnie zróżnicowaną fakturę przestrzenną, którą czuć pod palcami i którą widać w sposób wyraźny w skośnym oświetleniu.
Znaczenie sensoryczne i psychologiczne
Faktura oddziałuje wielozmysłowo. Powierzchnie miękkie, takie jak wełniane dywany, pluszowe tkaniny czy filc, budzą skojarzenia z ciepłem, bezpieczeństwem i przytulnością. Z kolei faktury twarde i gładkie, jak polerowany kamień, szkło lub lakierowane płyty, kojarzą się z chłodem, porządkiem i nowoczesnością. Silnie chropowate, surowe struktury, charakterystyczne dla cegły, betonu architektonicznego lub nieszlifowanego drewna, wzmacniają wrażenie autentyczności materiału oraz nadają wnętrzu charakter bardziej industrialny lub rustykalny.
Psychologiczny wymiar faktury wykorzystywany jest do kształtowania doświadczeń użytkownika. W strefach relaksu stosuje się bardziej miękkie, przyjazne dla dotyku powierzchnie, podczas gdy w strefach pracy czy komunikacji pojawiają się faktury prostsze, łatwiejsze w utrzymaniu i nieodwracające uwagi. Zróżnicowanie faktur ułatwia także intuicyjną orientację w przestrzeni, sygnalizując zmianę funkcji pomieszczenia bez konieczności stosowania dodatkowych oznaczeń.
Typologia faktur w projektowaniu wnętrz
Faktura gładka i polerowana
Faktura gładka, często kojarzona z powierzchniami polerowanymi lub lakierowanymi, charakteryzuje się minimalną chropowatością oraz silnym, równomiernym odbiciem światła. Należą do niej między innymi: szkło, lustra, polerowany marmur, płyty MDF z połyskiem, ceramika szkliwiona, blaty z konglomeratów czy metal polerowany. We wnętrzu faktury gładkie sprzyjają wrażeniu porządku i klarowności, a także wizualnie powiększają przestrzeń dzięki możliwości odbijania otoczenia.
Powierzchnie polerowane mogą jednak sprawiać wrażenie chłodnych i mało przytulnych, szczególnie gdy dominują w pomieszczeniu. W nadmiernym nagromadzeniu potęgują wrażenie sterylności, co bywa pożądane w przestrzeniach medycznych, ale w mieszkaniach może powodować dyskomfort. Dlatego w praktyce często łączy się je z bardziej miękkimi lub matowymi fakturami, aby zrównoważyć estetykę i komfort użytkowania.
Faktura matowa i satynowa
Faktury matowe i satynowe odbijają światło w sposób rozproszony, przez co powierzchnie wydają się bardziej spokojne optycznie. Należą tu farby o niskim połysku, tynki gładkie, laminaty matowe, fronty meblowe z wykończeniem soft-touch, ceramika o satynowej powierzchni czy tekstylia o krótkim, równym włóknie. Mat sprzyja tworzeniu wnętrz przyjaznych i kameralnych, ponieważ redukuje olśnienia i zbyt ostre kontrasty świetlne.
W odróżnieniu od połysku mat lepiej maskuje drobne niedoskonałości podłoża oraz ślady użytkowania, choć bywa bardziej podatny na zabrudzenia, zwłaszcza w ciemnych kolorach. W nowoczesnych aranżacjach często stosuje się kontrast pomiędzy fragmentami o fakturze matowej a akcentami w połysku, co pozwala budować wielowarstwową kompozycję przy zachowaniu wizualnej równowagi.
Faktura chropowata i strukturalna
Faktury chropowate charakteryzują się wyraźnym zróżnicowaniem wysokości mikroszczegółów na powierzchni. Mogą być drobnoziarniste, jak tynki strukturalne, lub wyraziste, jak łupany kamień, cegła rozbiórkowa, szczotkowane deski czy lamele o profilowanych krawędziach. Ich najważniejszą cechą jest silne oddziaływanie na światło – wypukłości i wgłębienia rzucają cień, co nadaje ścianom lub innym elementom dekoracyjnym przestrzenną głębię.
Chropowate faktury są szczególnie cenione w aranżacjach loftowych, industrialnych, rustykalnych i boho, gdzie ważne jest wyeksponowanie autentycznego charakteru materiału. Z powodzeniem stosuje się je jako akcenty na jednej ze ścian, w strefie kominka, przy wejściu do mieszkania lub w sypialni za wezgłowiem łóżka. Ze względu na swoją intensywność mogą optycznie przytłaczać, dlatego projektanci sięgają po nie punktowo, wprowadzając równocześnie gładkie płaszczyzny dla złagodzenia efektu.
Faktura miękka i włókienista
Faktury miękkie odnoszą się głównie do tkanin, dzianin i materiałów włókienistych, takich jak wełna, bawełna, len, aksamit, plusz, sztuczne futra, filc czy dywany o zróżnicowanej długości runa. Ich podstawową rolą we wnętrzu jest budowanie poczucia komfortu, wygody i relaksu. Dotyczy to zarówno elementów stałych, jak tapicerowane panele ścienne i siedziska, jak i ruchomych: poduszek, pledów, zasłon, narzut, dywanów czy puf.
Faktura miękka ma także znaczenie akustyczne. Materiały włókieniste pochłaniają dźwięk, ograniczając pogłos i poprawiając warunki akustyczne pomieszczenia. Dzięki temu są cennym narzędziem w projektowaniu salonów, sypialni, biur typu open space, kawiarni czy hoteli. Wnętrze pozbawione miękkich faktur bywa akustycznie nieprzyjazne, nawet jeśli wizualnie prezentuje się efektownie.
Faktura jako narzędzie kształtowania przestrzeni
Modelowanie percepcji wielkości i proporcji
Odpowiedni dobór faktur pozwala świadomie wpływać na postrzeganie wymiarów wnętrza. Powierzchnie gładkie i jednolite kolorystycznie sprawiają, że ściany i sufity wydają się bardziej odległe, co optycznie powiększa przestrzeń. Stosuje się je szczególnie w małych mieszkaniach, wąskich korytarzach oraz w pomieszczeniach o niskiej wysokości, gdzie każde dodatkowe rozdrobnienie mogłoby potęgować wrażenie ciasnoty.
Z kolei silnie zarysowana faktura, zwłaszcza o dużej skali, przybliża wizualnie powierzchnię do obserwatora, przez co ściana czy sufit wydają się bliższe i bardziej dominujące. Ten efekt bywa pożądany w wysokich pomieszczeniach, które chce się optycznie obniżyć, lub w dużych, pustych salonach, gdzie potrzeba wizualnego „ocieplenia” i nadania ścianom bardziej ludzkiej skali. Projektant, operując fakturą, może więc niejako „rzeźbić” odczuwalną wielkość pomieszczenia bez fizycznej zmiany jego wymiarów.
Budowanie hierarchii i punktów skupienia
Faktura jest skutecznym narzędziem tworzenia hierarchii wizualnej we wnętrzu. Ściana o wyrazistej strukturze natychmiast przyciąga wzrok, stając się naturalnym tłem dla sofy, stołu czy łóżka. W ten sposób projektanci podkreślają najważniejsze funkcjonalnie strefy – wypoczynku, pracy, spożywania posiłków – bez konieczności stosowania dodatkowych dekoracji. Odpowiednio użyta faktura może zastąpić dekoracyjne obrazy czy rozbudowane regały, wprowadzając porządek i spójność.
W pomieszczeniach o wielu elementach wykończeniowych, takich jak kuchnie z otwartą częścią dzienną, zróżnicowanie faktur pozwala wydzielić strefy bez stosowania fizycznych podziałów. Inna faktura posadzki w części kuchennej, a inna w salonie, różne wykończenia ścian nad blatem i przy kanapie, odmienna struktura tkanin na krzesłach jadalnianych i narożniku – wszystko to tworzy czytelną hierarchię i ułatwia orientację w przestrzeni.
Kreowanie nastroju i temperatury wizualnej
Relacja pomiędzy fakturą a nastrojem wnętrza jest szczególnie wyraźna. Powierzchnie gładkie, chłodne w dotyku, o niewielkiej ilości detali sprzyjają wrażeniu minimalizmu, precyzji i kontroli. Sprawdzają się w przestrzeniach o funkcji technicznej lub tam, gdzie ważna jest łatwość utrzymania czystości: w kuchniach, łazienkach, gabinetach zabiegowych.
W strefach odpoczynku, takich jak sypialnie, pokoje dzienne, biblioteki domowe czy pokoje dziecięce, częściej pojawiają się faktury miękkie, ciepłe, o zróżnicowanej strukturze. Wprowadzenie wełnianych dywanów, zasłon o wyraźnym splocie, lnianej pościeli czy paneli z naturalnego drewna znacząco podnosi odczuwalny komfort. Widziana z daleka miękka faktura „ociepla” wnętrze, nawet jeśli paleta barw pozostaje oszczędna i stonowana.
Faktura a doświetlenie i gra światła
Sposób, w jaki faktura współpracuje ze światłem, ma duże znaczenie dla ostatecznego efektu. Gładkie i błyszczące powierzchnie intensywnie odbijają światło, mogą więc wprowadzać dodatkowy blask, ale również powodować odblaski, które męczą wzrok. Matowe struktury rozpraszają światło, dając bardziej równomierne i miękkie oświetlenie. Z kolei powierzchnie o wyraźnej trójwymiarowej strukturze tworzą cienie i półcienie, budując dramatyzm i głębię.
Projektując wnętrze, warto analizować, jak faktura będzie się zachowywać w świetle dziennym i sztucznym, pod różnymi kątami padania. Na przykład tynk strukturalny może wyglądać subtelnie w świetle rozproszonym, ale w oświetleniu punktowym stanie się bardzo wyrazisty. Kamień łupany lub cegła podkreślone liniowym oświetleniem LED zyskują wyrafinowany, niemal rzeźbiarski charakter, co często wykorzystuje się w reprezentacyjnych częściach mieszkań i lokali usługowych.
Zastosowania praktyczne i przykłady materiałów
Faktura ścian i sufitów
Ściany i sufity stanowią największe płaszczyzny we wnętrzu, dlatego ich faktura ma kluczowe znaczenie dla całościowego odbioru przestrzeni. Do najczęściej stosowanych rozwiązań należą gładkie tynki malowane farbą, które tworzą neutralne tło dla mebli i dekoracji. Coraz częściej pojawiają się także tynki strukturalne, imitacje betonu architektonicznego, mikrocement, tapety winylowe z wyraźną tłoczoną strukturą, panele drewniane i lamelowe, a także panele 3D z różnych materiałów.
W projektach mieszkaniowych popularne jest tworzenie ścian akcentowych z inną fakturą niż pozostałe. Może to być ściana z cegły w salonie, betonowa płyta za telewizorem, tapeta tekstylna w sypialni czy lamele drewniane w przedpokoju. Sufity, choć zazwyczaj pozostają gładkie i jasne, również mogą zyskać ciekawą fakturę poprzez zastosowanie listew dekoracyjnych, paneli akustycznych lub odsłoniętych elementów konstrukcyjnych, takich jak belki czy strop żelbetowy.
Faktura podłóg i ich odbiór użytkowy
W przypadku podłóg faktura ma wymiar zarówno estetyczny, jak i funkcjonalny. Powierzchnia zbyt gładka może być śliska i niebezpieczna, zwłaszcza w łazienkach, kuchniach i na schodach. Dlatego w tych strefach stosuje się płytki o zwiększonej antypoślizgowości, mikrostrukturalne powierzchnie gresu lub odpowiednio wykończone deski drewniane i panele. Z kolei w salonach i sypialniach priorytetem bywa komfort chodzenia, dlatego pojawiają się tam podłogi drewniane, panele winylowe imitujące drewno lub miękkie wykładziny dywanowe.
Drewno, w zależności od sposobu obróbki, może mieć fakturę gładką (lakierowaną) lub bardziej naturalną (olejowaną, szczotkowaną), eksponującą rysunek słojów. Wykładziny i dywany o zróżnicowanej strukturze runa umożliwiają tworzenie wizualnych stref we wnętrzu bez fizycznych podziałów. W biurach i hotelach stosuje się płytki dywanowe o określonej fakturze, które dodatkowo poprawiają akustykę i komfort użytkowania.
Faktura mebli i elementów zabudowy
Meble wolnostojące i zabudowy stałe stanowią kolejny obszar, w którym faktura odgrywa istotną rolę. Fronty kuchenne mogą być idealnie gładkie i błyszczące, co podkreśla nowoczesny styl, lub matowe, o wyczuwalnej strukturze, co zbliża je do wyglądu naturalnego drewna. Szafy wnękowe, regały i komody często łączą różne faktury, aby uniknąć monotonii – na przykład korpus w wykończeniu gładkim i fronty z frezami, pionowymi ryflami albo wypukłym wzorem.
Meble tapicerowane, takie jak sofy, fotele czy łóżka, w dużym stopniu definiują odczuwalną miękkość wnętrza. Tkaniny o krótkim, równym splocie zapewniają spokojniejszy, bardziej techniczny charakter, podczas gdy welury, bukle czy materiały o widocznej strukturze splotu wprowadzają więcej przytulności. W aranżacjach nowoczesnych meble o gładkich, prostych bryłach zestawia się często z pojedynczymi, silnie zróżnicowanymi fakturami, jak pleciona rattanowa lampa, wiklinowy fotel czy stolik z litego, nierówno ciętego drewna.
Faktura tekstyliów i dodatków
Tekstylia, mimo że z reguły nie zajmują tak dużej powierzchni jak ściany czy podłogi, mają ogromny wpływ na odbiór faktury we wnętrzu. Zasłony, firany, rolety rzymskie, poduszki dekoracyjne, narzuty, koce, dywany i bieżniki pozwalają wprowadzić zróżnicowane struktury bez konieczności ingerencji w stałe elementy wykończenia. Dzięki nim możliwa jest sezonowa lub okazjonalna zmiana charakteru wnętrza.
Lekkie, gładkie tkaniny o delikatnym splocie sprawdzają się w aranżacjach minimalistycznych i skandynawskich, gdzie dąży się do prostoty i przejrzystości. Grubsze, wyraziste materiały, jak wełna, len o mocno zaznaczonym splocie, tkaniny żakardowe czy dzianiny o strukturze plecionki, są charakterystyczne dla stylu klasycznego, rustykalnego i boho. Również dodatki, takie jak ceramika o porowatej powierzchni, szkło z pęcherzykami powietrza, kosze wiklinowe czy metal o wykończeniu szczotkowanym, stanowią narzędzia do subtelnego wzbogacania palety faktur.
Dobór i łączenie faktur w aranżacji wnętrz
Zasady równowagi i umiaru
Skuteczne wykorzystanie faktury wymaga umiejętnego zachowania proporcji. Nadmiar zróżnicowanych struktur na niewielkiej powierzchni może prowadzić do wrażenia chaosu i przeładowania. Zbyt jednorodna faktura wszystkich elementów sprawia z kolei, że wnętrze staje się monotonne i pozbawione głębi. Projektanci często stosują zasadę, według której jedna dominująca faktura pełni rolę tła, a dwie lub trzy pozostałe uzupełniają ją jako akcenty.
W praktyce oznacza to na przykład gładkie ściany i sufity, podłogę o naturalnej fakturze drewna oraz pojedyncze wyraziste powierzchnie, jak ceglana ściana lub tkaniny o wyraźnym splocie. Umiar sprzyja czytelności kompozycji i pozwala użytkownikowi łatwiej przyswoić wizualnie przestrzeń. Zbyt duża liczba konkurujących ze sobą faktur powoduje szybkie zmęczenie wzroku i może negatywnie wpływać na komfort przebywania we wnętrzu.
Kontrast i harmonizacja
Łączenie faktur polega na szukaniu równowagi między kontrastem a harmonią. Kontrastowe zestawienia, takie jak gładkie szkło i szorstki kamień, polerowany metal i miękka wełna czy matowy beton i aksamitny welur, wprowadzają dynamikę i podkreślają indywidualny charakter aranżacji. Takie połączenia pozwalają również wzajemnie „wzmacniać” percepcję poszczególnych materiałów – szorstkość kamienia staje się bardziej odczuwalna w sąsiedztwie idealnie gładkiej płaszczyzny.
Harmonia faktur polega na dobieraniu materiałów o zbliżonym stopniu chropowatości i podobnym sposobie odbijania światła. Wnętrza oparte na harmonijnych fakturach sprawiają wrażenie spójnych, spokojnych i zbalansowanych. Przykładem jest aranżacja, w której pojawiają się różne rodzaje drewna, tekstylia o delikatnym splocie, matowe ceramiki i szczotkowane metale, tworzące konsekwentny, stonowany zestaw.
Faktura a styl wnętrza
Różne style aranżacyjne preferują odmienne palety faktur. W stylu minimalistycznym dominują powierzchnie gładkie, o niewielkiej liczbie detali, często w jednolitej kolorystyce. Styl industrialny wykorzystuje surowe faktury betonu, cegły, stali, postarzanego drewna, eksponując ich naturalne niedoskonałości. Styl skandynawski opiera się na miękkich, naturalnych strukturach: jasnym drewnie, bawełnianych i lnianych tkaninach, wełnianych dywanach, a także matowych wykończeniach ceramiki.
Styl klasyczny i glamour zestawia gładkie, błyszczące powierzchnie – jak polerowany kamień, lustra czy lakiery – z miękkimi, luksusowymi tkaninami, takimi jak aksamit czy jedwab. W aranżacjach boho i etnicznych pojawia się bogactwo faktur: plecionki, makramy, grube dzianiny, wiklinowe i rattanowe meble, ceramika o porowatej powierzchni, drewno o widocznej strukturze. Zrozumienie charakterystycznych zestawów faktur dla danego stylu ułatwia budowanie spójnych, rozpoznawalnych kompozycji.
Przykłady zestawów faktur w konkretnych pomieszczeniach
W salonie o charakterze nowoczesnym można zastosować gładkie, malowane ściany, podłogę z desek o delikatnie szczotkowanej powierzchni, sofę obitą tkaniną o wyczuwalnym splocie, pojedynczy dywan z krótkim runem oraz stolik kawowy z blatem z matowego kamienia. Uzupełnieniem mogą być metalowe elementy w wykończeniu szczotkowanym lub satynowym, które wprowadzają subtelny połysk bez nadmiernego kontrastu.
W sypialni sprawdzi się połączenie ściany gładkiej z fragmentem wykończonym tapicerowanym panelem o miękkiej fakturze za wezgłowiem łóżka, drewnianej podłogi oraz grubego dywanu przy łóżku. Tekstylia – pościel, zasłony, poduszki – mogą różnić się splotem i grubością, tworząc wielowarstwową kompozycję faktur przy zachowaniu spójnej kolorystyki. Łazienka natomiast może łączyć gładkie płytki na ścianach z podłogą o mikrostrukturalnej, antypoślizgowej powierzchni, a całość uzupełniać elementami drewna o delikatnej fakturze i tekstyliami o miękkim chwycie.
Faktura a funkcjonalność, trwałość i utrzymanie
Aspekty użytkowe i bezpieczeństwo
W projektowaniu wnętrz faktura musi być analizowana nie tylko pod kątem estetyki, lecz także funkcjonalności. Na podłogach w strefach wilgotnych lub intensywnie użytkowanych kluczowa jest odpowiednia antypoślizgowość, którą zapewniają faktury o większej chropowatości. Zbyt gładkie płytki na schodach lub w łazience mogą stanowić zagrożenie dla użytkowników. Z drugiej strony zbyt szorstkie powierzchnie utrudniają czyszczenie i mogą szybciej się zużywać mechanicznie.
Na blatach roboczych i stołach często stosuje się powierzchnie lekko strukturalne, które maskują drobne zarysowania oraz ślady użytkowania, jednocześnie pozostając wystarczająco gładkimi do utrzymania higieny. W przestrzeniach publicznych, takich jak hotele, restauracje czy biura, dobór faktury jest dodatkowo podporządkowany kwestiom bezpieczeństwa użytkowego, normom technicznym oraz wymogom związanym z intensywną eksploatacją.
Konserwacja i czyszczenie różnych faktur
Faktura powierzchni wpływa w istotny sposób na łatwość utrzymania jej w czystości. Gładkie, nieporowate materiały są z reguły bardziej odporne na wchłanianie zabrudzeń i łatwiejsze w pielęgnacji. Dotyczy to szkła, ceramiki szkliwionej, lakierowanych płyt oraz niektórych kamieni polerowanych. Z kolei powierzchnie porowate i silnie zarysowane, jak kamień łupany, tynki strukturalne czy niektóre gatunki cegły, wymagają starannie dobranych środków czyszczących oraz regularnej impregnacji, aby utrzymać je w dobrej kondycji.
Tekstylia o bogatej fakturze, zwłaszcza te o długim lub nieregularnym włosiu, gromadzą więcej kurzu i wymagają częstszego odkurzania lub prania. W projektach dedykowanych alergikom preferuje się tkaniny o gładkiej fakturze i materiałach łatwych do czyszczenia. Wybierając fakturę konkretnego materiału, projektant powinien uwzględniać nawyki użytkowników, obecność dzieci i zwierząt domowych, a także możliwości pielęgnacyjne inwestora.
Starzenie się materiałów i patyna
Każda faktura zmienia się w czasie, co bywa postrzegane jako wada lub zaleta. Materiały naturalne, takie jak drewno, skóra czy kamień, nabierają z wiekiem patyny, która może wzbogacać ich wygląd. Delikatne zarysowania, przebarwienia, przetarcia czy uwidaczniające się słoje tworzą historię wnętrza i świadczą o jego użytkowaniu. W takich przypadkach projektant świadomie wybiera faktury, które starzeją się w sposób szlachetny, wpisując proces zużycia w zamierzony efekt estetyczny.
Materiały syntetyczne, o perfekcyjnie gładkiej fakturze, często gorzej znoszą widoczne ślady czasu – rysy, odpryski czy przebarwienia. Tam, gdzie wymagana jest wysoka trwałość wizualna, wybiera się powierzchnie lekko strukturalne, które lepiej maskują drobne uszkodzenia. W obiektach komercyjnych i użyteczności publicznej szczególnie docenia się faktury odporne na intensywne użytkowanie, umożliwiające wieloletnie zachowanie estetycznego wyglądu przy ograniczonych nakładach na konserwację.
Faktura a komfort akustyczny i termiczny
Faktura powierzchni wpływa także na parametry akustyczne i termiczne wnętrza. Gładkie, twarde materiały, takie jak szkło, beton, płytki ceramiczne czy polerowany kamień, odbijają dźwięk i sprzyjają powstawaniu pogłosu. Z kolei powierzchnie miękkie i porowate, w tym tkaniny, dywany, panele akustyczne z filcu lub pianki, tapicerowane meble i panele ścienne, pochłaniają fale dźwiękowe, co redukuje hałas i poprawia komfort słuchowy.
Podobnie wrażenie ciepła lub chłodu jest częściowo związane z fakturą. Materiały o gładkiej, twardej powierzchni postrzegane są jako zimniejsze, nawet jeśli ich temperatura fizyczna jest zbliżona do temperatury otoczenia. Miękkie, chropowate i włókieniste struktury wydają się cieplejsze i bardziej przyjazne. Zastosowanie dywanów, zasłon, miękkich mebli oraz drewnianych elementów wykończeniowych wprowadza poczucie wizualnego i dotykowego komfortu, szczególnie istotne w klimatach o chłodniejszych porach roku.